ไม่มีหรอกสำนึกดีจากคนเลวๆ
สมติว่าอยู่มาวันหนึ่งมีคนมาเผาบ้านเรา เราจะรู้สึกอย่างไรา?
ถ้าเรามันจน...เราจะเอาอะไรมาสร้างบ้าน
ถ้าเรามันรวย...แต่สมบัติทั้งหมดก็ถูกเผาไปพร้อมกับบ้าน(ยกเว้นชีวิต)
ถ้าเราพอมีอันจะกิน...แต่หนี้สินเราก็พอตัว สิ่งที่ไม่ถูกเผาก็คงมีแต่หนี้สินเท่านั้นเอง
ถ้าเรามัน(เหลือ)ตัวคนเดียว...ใครที่ไหนจะเหลียวแล
ในความเป็นจริงจะมีใครเป็นที่พึ่งของใครได้บ้าง?
สิ่งที่เราเหลืออาจมีเพียงกำลังใจ..แล้วกำลังกาย(อาหาร)จะหาจากไหน
ไม่อยากเขียนเรื่องเศร้าๆ และไม่อยากอ่านเรื่อง... อย่างนั้น
หากไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกก็ให้เลือกสนับสนุนส่งเสริมคนดี อย่าวางตัวเป็นกลางอันจอมปลอมกันอีกต่อไป เราจะปฏิเสธได้ไหมว่าเราไม่มีส่วนในการเผาบ้านเผาเมือง
ไม่อยากเรื่องเศร้าๆ ในวันนี้ค้างคาในใจเรา
ก็ยังหวังนะคะ ว่าหลังจากเหตุการณ์นี้ เราทุกคนจะได้ตระหนักอย่างลึกซึ้ง ... เห็นด้วยค่ะ
ต้องเริ่มสร้างกันอาจจะไม่เห็นผลในรุ่นเรา แต่ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยรุ่นต่อๆ ไป อีกแล้ว
เป็นกำลังใจนะคะ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน ให้ตนมีชีวิตชีวา ได้เดินหน้าต่อไป ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับ ขอบคุณครับ
ผมไม่เศร้าหรอก กำลังใจก็ยังเหมือนเดิม แต่เป็นห่วงชาติบ้านเมือง เป็นห่่วงคนที่ได้รับผลกระทบโดยตรง ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งโดยเฉพาะคนงานกินเงินค่าจ้างรายวันรายเดือนฯ
ที่ไม่ได้เศร้าส่วนหนึ่งก็อาจเป็นเพราะไม่ได้กระทบโดยตรง ไม่ได้วิเศษมาจากไหน