ถึง นาย ก กา
● เธอก้าวมาโดยม็อบ...สู่อำนาจ
ไยลืมญาติลืมมิตรผิดเชื้อแถว
พวกเขาก็คือม็อบมิใช่แมว
แม้จากแม้วหรือจากสมัครใจ
● คือชนชั้นที่แตกต่างระหว่างวิถี
รักเสื้อคนละสีที่สวมใส่
ยากจนข้นแค้น...จากแดนใด
ยากไร้...จากอดีตใครดูแล
● เพียงความหวังเล็กเล็กมีให้เลือก
เขาก็คว้าเส้นเชือกโหนกระแส
ถ้าเขาคือตัวละครผู้อ่อนแอ
ก็ท้าเธอให้แก้เหตุแห่งกรรม
● มิใช่พลิกกฎหมาย...มาไล่ขับ
มิใช่ยกกองทัพ...มากระหน่ำ
ดับไฟด้วยไฟไม่เกิดธรรม
เธอต้องเป็นห้วงน้ำมหรรณพ
● เห็นไหมแค่ทิฐิการต่อรอง
ปรองดองเธอก็สะดุดทรุดกี่ศพ
เธอบอกรัก “ยายเนียม” เคียมเคารพ
ไยไม่คบคนจนแล้วแย่งชิง
● สิพลิก “ก่อการร้าย” เป็นการดี
“ร่วมพัฒนาพระธานี” ลืมทุกสิ่ง
ตั้งต้นประเทศไทยกับความจริง
หยุดนิ่งรัฐสภาสักคราคราว
● แก้ไขรัฐธรรมนูญเฉพาะกาล
ตั้ง “รัฐบาลแห่งชาติ” สะอาดขาว
ระดมปราชญ์แผ่นดินไร้กลิ่นคาว
และหมู่ชาวอาชีพภูมิปัญญา
● เธอก้าวมาจากม็อบ...สู่อำนาจ
เธออาจชอบมิชอบม็อบแปลกหน้า
ถ้าเธออยากไว้ลาย นาย ก กา
เธอต้องฝ่าหายนะ...บัดเดี๋ยวนี้!
ศิวกานท์ ปทุมสูติ
๑๗พค.๕๓
๑๔.๑๐ น.
กระชับวางล้อมด้วยปืนได้
แต่กระจายวงร้ายทั้งแผ่นดิน