ผู้บริหารที่รัก
ถ้าคุณเป็นผู้บริหาร หรือกำลังวางแผนที่จะเป็นเพราะเบื่อผู้บริหารของคุณ แน่นอนคุณอยากเป็นผู้บริหารที่ดี (บริหารงานไปได้สวย เกิดประโยชน์สูงสุดแก่องค์กร และลูกน้องไม่เกลียด)
ลองอ่านทางนี้ครับ หลักการที่เขียนกันไว้ในตำราฝรั่งหลายร้อยเล่ม และตำราของไทย ทั้งที่ลอกฝรั่งเขามา เอาของฝรั่งมาสรุป และที่คิดขึ้นเอง หรือปนๆกันไป พอจะสรุปสั้นๆเอาไว้เป็นคาถาดังนี้ครับ ผู้บริหารที่ดี มีหลักสำคัญอยู่ประการเดียว คือ “สร้างศรัทธา” ทำไมต้องสร้างศรัทธา ก็เพราะคำว่าศรัทธานี่แหล่ะครับที่ทำให้มนุษย์ ทำอะไรก็ได้ทั้งสิ่งที่เป็นไปได้และไม่น่าเป็นไปไม่ได้โดยทุ่มเททั้งสัพกำลัง เงินทอง กายใจ เพื่อสนองศรัทธาของตนเอง(สงครามครูเสดระหว่างคริสต์กับอิสลามที่รบกันหลายร้อยปี ก็เพราะคำว่าศรัทธานี่แหล่ะครับ)
แล้วทำยังไงลูกน้องหรือเพื่อนร่วมงานถึงจะศรัทธา ? ไม่ยากในทางทฤษฎี แต่ค่อนข้างยากในทางปฏิบัติ(สำหรับบางคน) การสร้างศรัทธาคือ”การทำมากกว่า รู้มากกว่า และเอาใจเขามาใส่ใจเราครับ”
ลูกน้องคุณมาทำงาน เจ็ดโมงเช้า คุณมาก่อนเขา
ลูกน้องคุณกลับห้าโมงเย็น คุณกลับที่หลังเขา และที่สำคัญคุณไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้
ลูกน้องคุณทำงานเหนื่อย คุณต้องทำงานให้โคตรเหนื่อย และถามเขาเสมอว่า เหนื่อยไหม
ลูกน้องคุณรู้ว่า หกคูณสองเป็นสิบสอง แต่คุณรู้ว่า สามคูณสี่และสิบสองคูณหนึ่งก็ได้สิบสองเหมือนกัน
คุณวิเคราะห์ได้ดีกว่า ถ้าลูกน้องคุณบอกว่าโคลัมบัสค้นพบอเมริกา แต่คุณรู้ว่าอีตานั่นน่าจะหลงทางเพราะแท้ที่จริงแล้วพี่แกตั้งใจจะไปอินเดีย
คุณคาดการณ์ล่วงหน้าได้ดีกว่า ถ้าลูกน้องคุณบอกว่า คนปกติจะไม่สามารถเลียข้อศอกตัวเองได้ แต่คุณรู้ว่า หลายคนที่อ่านข้อความข้างต้นพยายามเลียข้อศอกตัวเอง
เขาป่วยอยู่โคราช คุณไปเยี่ยมเขาพร้อมกระเช้าและกำลังใจ คุณป่วยอยู่ที่ห้องพยาบาลในที่ทำงาน เขาไม่ต้องมาก็ได้ถ้าไม่สะดวก และคุณก็ไม่เคยติดใจอะไร
เมื่องานมีปัญหาคุณตบบ่าเขาแล้วพูดว่า ช่างมันเถอะ ลองทำใหม่ ผมเองก็เคยพลาดบ่อยๆ
หัวหน้าต้องทำตัวเหมือน “น้ำปลาดี” คือไม่เค็มและอร่อย
ถ้าคุณเป็น”น้ำปลาดี”
ถ้าลูกน้องคุณเป็นมด ที่ชอบน้ำตาลมากๆ มากกว่ามดตัวที่เป็นเบาหวาน
คงบรรยายความศรัทธาที่ลูกน้องคุณจะรักและศรัทธาคุณได้ด้วยกลอนบทนี้
น้ำปลาโอชารส มาดแม้นมดหมดเมืองมา
ลองลิ้มชิมน้ำปลา จักดูดดื่ม ลืมน้ำตาล
(จดหมายจางวางหร่ำ ของพระองค์เจ้ารัชนีแจ่มจรัส หรือ น.ม.ส.)
หัวหน้าที่ดี เปรียบได้ปานนั้น........
ผู้บริหารที่รักคะ บทความของคุณยอดเยี่ยมมาก แสดงถึงความมีศักยภาพทางสมองที่ไม่เหมือนใคร บ่งบอกความเป็นตัวตน
ที่ใครก็ค้นหาไม่พบ นอกจาก....อิอิ