เห้อ.....
ออกชุมชน!!! ไอ้เราก็ไม่ชอบอยู่เเล้วน่ะ เเหม....ก็ต้องบากสังขารกับหน้าตาอันสวยๆ ไปรังควาน เอ๊ย ไปบริการชาวบ้านถึงที่ บางทีก็ไม่ต้อนรับ อ่ะซวยไป!!! บางที่ น้ำพร้อม ขนมพร้อม [อิ่มไจ + อิ่มพุ่ง ไปด้วยกันเลย...]
เเล้วทีนี้ จิตเวชชุมชน เอาเเล้ว เมื่อขึ้นชื่อวาจิตเวช....โห่ ไม่ต้องทำเเผนที่ชุมชนไห้ลำบาก ไม่ต้องสำรวจประชากร ไม่ต้องขุดประวัติชุมชน เเต่ที่โหด!!! จิตใจ จิตใจ >> ยากเเท้หยั่งถึงน่ะ เครียดเลยค่ะ T^T จะไปรู้ได้ไงว่าเขาคิดอะไร เป็นอะไรที่เดายากมาก
"ป้าๆๆ กังวลอะไรรึเปล่าค่ะ" คำถามพื้นๆ เเละเป็นอย่างที่คิดไว้ "ป้าไม่มีหรอก" น่านเป็นไง อย่างที่คิดไว้เลย ใครจะไปบอก ว่า ตังป้าน่ะมีเเต่หนี้ก็ท่วมหัวเหมือนกัน
ยากๆๆๆ มหาโหด ยิ่งนี่ได้ลงไปเเค่ 2 วัน จะให้คนมาไว้ใจเรามันก็ไม่ใช่ มันต้องใช้หลายๆวัน เจาะใจคนไม่ได้ง่ายเหมือนเจาะไข่ทอดกินน่ะ ^__^
ถึงจะเป็นช่วงเวลาอันสั้น แต่มันก็แฝงไปด้วยบรรยากาศของความเป็นกันเองนะ.....หาได้ยากจากผู้คนในเมือง ในปัจจุบัน และที่สำคัญความน่ารักของชาวบ้านที่นี่ยังทำให้พวกเราได้เรียนรู้เรื่องต่างๆของการทำงานในชุมชนในทางจิตเวชอีกด้วย