ผู้เขียนมีโอกาสได้อ่านหนังสือกฎแห่งกรรม เขียนโดยพระธรรมสิงหบุราจารย์หรือหลวงพ่อจรัญ จิตฺตธมฺโม เรื่อง "ชีวิตนี้มีค่า" เห็นว่ามีประโยชน์จึงอยากแบ่งปันข้อคิดดีๆ นี้เพื่อเป็นธรรมทาน
ชีวิตนี้มีค่า
ชีวิตของคนมีสองระดับคือ ระดับแรกได้แก่ ความเป็นอยู่ของร่างกาย สูงขึ้นอีกระดับหนึ่งได้แก่ ความเป็นอยู่แห่งผลงานที่ได้กระทำไว้
ชีวิตระดับแรก คือ ความเป็นอยู่ของร่างกาย มีอันเดียว หาอะไรมาแทนอีกไม่ได้และมีเวลาอยู่น้อยที่สุด ประเดี๋ยวเดียวก็ถึงวาระสุดท้ายที่จะต้องจากโลกนี้ไปสู่สภาพเดิม มาจากที่ไหนก็ไปที่นั่น มาอย่างไรเป็นอยู่อย่างไรก็ไปอย่างนั้น ด้วยเหตุดังนี้ ผู้เห็นคุณของชีวิตจึงได้พยายามพัฒนาชีวิตให้เป็นชีวิตชั้นสูง
ชีวิตชั้นสูง เป็นชีวิตที่หาค่ามิได้ ได้แก่ความดำรงอยู่ของผลงานที่ทำแล้ว ตามพระพุทธสุภาษิตหนึ่งที่ว่า
กมฺมํ วิชฺชา จ ธมฺโม จ สีลํ ชีวิตมุตฺตมํ
ผลงานที่ได้ปฏิบัติด้วยวิชชาและคุณธรรมเป็นชีวิตระดับสูงของคนที่มิอาจประเมินค่าได้
ความเป็นคนดีที่แท้จริงเกิดจากชีวิตระดับสูง เพราะชีวิตระดับต่ำนั้น นอกจากคนแล้ว สัตว์ทั้งหลายมันก็มีเหมือนกัน เพราะฉะนั้น การช่วยตนเองไม่ใช่การปฏิบัติงานของคน มีภาษิตจากพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน กล่าวไว้ว่า
คนช่วยตนเองไม่ได้ เป็นคนเลวที่สุด
คนช่วนตัวเองได้ ไม่ใช่คนเลว แต่ก็ไม่ใช่คนดี เป็นคนธรรมดา
คนที่ช่วยคนอื่นได้ เป็นคนดีธรรมดา
คนที่ช่วยส่วนรวมได้ เป็นคนดีที่สุด
ฉะนั้น ถ้ามีคำถามว่า คนเราเริ่มเป็นคนเมื่อไร ต้องตอบว่า เมื่อช่วยคนที่ควรช่วยได้ และเป็นคนประเสริฐเมื่อช่วยส่วนรวมได้ นี่เป็นปรัชญาเรื่องชีวิต
ขอท่านสาธุชนทั้งหลาย ตลอดจนครูบาอาจารย์และนักศึกษากรุณาเน้นตรงนี้
อนุโมทนาสาธุครับ
ขอบพระคุณครับ...