ฉันเคยทำงานในสถานที่ราชการแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ใกล้บ้าน ทำงานอยู่ในตำแหน่งลูกจ้างเหมาบริการ(ธุรการ,ลูกจ้างชั่วคราว) ได้เงินเดือน 4,500 บาท (ถูกมาก) แต่ก็ต้องทำเพราะไม่อยากเดินทางไกล ตอนแรกก็ได้ช่วยงานส่วนการศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ทำได้สักพักหัวหน้าส่วนก็ขอย้าย ฉันก็เลยต้องรับผิดชอบส่วนนี้ไปโดยปริยาย (คนเดียว) หัวหน้าอีกคนใจดีมาก(ประชด)ให้ฉันไปช่วยงานส่วนอื่น ๆ อีกจนครบทุกส่วน ฉันทำงานได้ปีกว่าเงินเดือนฉันก็ยังเท่าเดิม แถมต้นปีได้โบนัสพิเศษต่อสัญญาให้แค่เดือนเมษายนนี้เพราะ “ขุนเก่งที่อยู่ไกล หรือจะสู้เสนาใกล้ที่ใช้ลิ้น” คงไม่ต้องพูดต่อนะว่าฉันเจออะไร ฉันก็เลยชิงลาออกก่อนตอนสิ้นเดือนมีนาคมนี้เอง ขณะนี้ตกงานคะ แต่ก็ยังดีที่ผู้มีพระคุณของฉันยังให้งานฉันทำเป็นงานจ้างเหมาทำเอกสารต่างๆ งานสำรวจบ้าง พิมพ์เอกสารบ้าง
ทุกวันนี้ตอนเช้าประมาณตี 3 ฉันจะต้องตื่นมาช่วยแม่ทำกับข้าวขายตลาดเช้า กลางวันก็ทำงานเอกสาร และทำการบ้านไปด้วย(แบ่งเวลาค่ะ) ตอนเย็นก็ทำน้ำเต้าหู้ขายจนถึงกลางคืน เสาร์-อาทิตย์ ก็มาเรียนหนังสือ ชีวิตของฉันก็จะเป็นอยู่อย่างนี้ทุกวันเป็นปกติ
ชีวิตของฉันก็ยังดำเนินไปแบบเรียบง่าย ตามอัตภาพ ฉันหวังไว้ว่าสักวันหนึ่งถ้าฉันได้มีโอกาสเป็นครู อาจารย์ หรือทำงานในส่วนงานศึกษาฉันอยากจะเป็นส่วนหนึ่งที่ได้ช่วยพัฒนา ชี้แนะให้กับเด็กว่าอย่าได้ย่อท้อต่ออุปสรรคใดๆ ถึงจะล้มกี่ครั้งก็ต้องลุกขึ้นยืนให้ได้อย่าสิ้นหวัง ให้เค้ามีชีวิตที่ดีในสังคมและจะไม่มีคำว่าสายเกินไปสำหรับชีวิตที่จะก้าวไปในอนาคต สู้ค่ะ
