"พี่...เรามาทำอะไรที่ไร้สาระ ไร้กรอบเพื่อองค์กรหนูเรากันเถอะ"

เป็นการพูดผ่านไปทางสาย หลังจากที่ข้าพเจ้าใคร่ครวญมาทั้งคืนและต่ออีกนิดในตอนเช้าก่อนกดโทรศัพท์หา... ผู้ซึ่งเป็น... ทั้งพี่ เพื่อน กัลยาณมิตร...

หลังจากข้าพเจ้าพูดประโยคนี้จบ เราก็หัวเราะกันก่อน ก่อนที่เราจะขยายความต่อ

"...ตอนนี้หลายคนไม่มีกำลังใจเลย เรามาช่วยกันรดน้ำใจ คนหน้างานเถอะ เรามาตั้งวงกันน่ะพี่...วงเล็กๆ ไม่ต้องใหญ่ ไม่ต้องใช้เงิน ไม่ต้องใช้อะไร หากแต่ใช้ "ใจ" มาบอกมาเล่ามาคุยกัน ..."

ปลายสายข้าพเจ้าตอบรับทันทีอย่างไม่ลังเล...

และเราก็คุยกันถึงกระบวนการ และปลายสายท่านก็ขอวางสาย เพื่อไปจัดการภาระกิจเบื้องต้น ไม่นานก็โทรกลับมาบอกข้าพเจ้าว่า OK ความเป็นไปได้ แม้อาจจะดูฉุกละหุก แต่เราก็น่าจะพอทำได้ กับการทำกิจกรรม "วงสุนทรียโสเหร่" เล็กๆ อันมีเป้าหมายเพื่อรดน้ำในใจของคนในองค์กรหนู ของเราในช่วงนี้

วันทั้งวัน ข้าพเจ้าได้ทราบว่า กัลยาณมิตรท่านหัวยุ่งหัวหมุนกับการเตรียมการ

สองหัวคิด และหนึ่งพลังลงมือทำ หลายครั้งหลายคราเราได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ไม่ว่าจะเป็นงาน KM LASA หรือเรื่องเล่า หรือ...อะไรอีกหลายๆ อย่าง แต่ "ใจ" ของเราก็ไม่เคยย่อท้อที่จะพยายามให้ทุกคนลุกขึ้นมาเห็นคุณค่าที่มีอยู่ ... ในตนเอง

เพราะการที่เราได้น้อมนำใจ กลับเข้ามาตนเอง เราจะพบว่า...

"ความงดงาม อันเป็นคุณค่าแห่งศักยภาพภายในเรานั้นมีมากมาย" ==> จริงๆ แล้วอาจดูเหมือนเป็นคุณค่าอันซ่อนเร้น แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้วมองเพิ่มอีกนิดหนึ่งว่าไม่ใช่เพียงแค่คุณค่าที่ซ่อนเร้นเท่านั้น หากแต่เป็นคุณค่าเปี่ยมล้นที่อาจดูเหมือนมีฝุ่นมาจับจนทำให้ความแวววับหายไป แต่เมื่อเราปัดฝุ่นออก เราจะเห็นประกายแห่งคุณค่านั้นส่องสว่างกระจ่าง...อยู่อย่างกระทบ "ใจ" เรายิ่งนัก

เรื่องราวหลายๆ เรื่อง...

เหตุการณ์หลายๆ เหตุการณ์...

บุคคลหลายๆ บุคคล...

ที่ปรากฏขึ้นในองค์กรเล็กๆ ของเราได้บอกเรื่องราว และเส้นทางแห่งการก้าวย่างที่สะท้อน "ความหมาย" มากมาย ที่ทุกๆ เกร็ดและรายละเอียดล้วนแต่มี "คุณค่า" ที่น่านำมาบอกกล่าวและบอกเล่ากัน

แม้ว่า...วันนี้เรายังไม่สามารถเชื่อมใจทุกดวงให้หลอมรวมเป็นหนึ่งได้ แต่เชื่อว่า พลังเล็กๆ ที่เราจับมือกันอย่างเห็นคุณค่านี้ จะเปรียบเสมือนที่พักพิงให้ "ใจ" อีกหลายๆ ดวงของคนหน้างานได้มาอิงแอบระหว่างการก้าวย่างไปในเส้นทาง...อันเปี่ยมล้นด้วยคุณค่าแห่งความหมาย แห่งชีวิต แห่งการงาน

 

Sati_resize 
แด่...คุณค่าที่ไม่ซ่อนเร้นอีกต่อไป

๓๐ เมษายน พ.ศ.๒๕๕๓