เมื่อแรกก่อนเขียนบันทึกนี้รู้สึกว่า
ชีวิตหนึ่งช่างสั้นเหลือเกิน เพราะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำ
เมื่อก่อนคิดว่า เดี๋ยวค่อยทำ เดี๋ยวค่อยไป ฯลฯ จะสังเกตว่าคนเรามักติดคำ
ว่า "เดี๋ยว" ตัวเองก็เคยรู้สึกสูญเสียโอกาสแต่ความจริงแล้วตัวเราเองต่างหากที่ไม่
คว้าโอกาสนั้นไว้ เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านเราก็มักพูดว่า ถ้าฉันทำ ถ้าฉันไป ฯลฯ จิปาถะที่
เราเฝ้าโทษ แต่จะมีสักกี่ครั้งที่คนเราโทษตัวเองว่าเราผิด ขอยืนยันว่าไม่มี เพราะเราก็จะ
มีข้อแก้ตัวต่างๆ นาๆ ว่า ไม่ว่าง ไม่สะดวก ไม่มีเพื่อน ฯลฯ ทั้งที่บางเหตุการณ์ก็ไม่จำ
เป็นต้องใช้องค์ประกอบอะไรมากมาย คิดคนเดียว ทำคนเดียว บันทึกนี้แค่หวังให้เพื่อนๆ
ที่แวะมาอ่านจงหาโอกาสและคว้าโอกาสที่อยู่รอบตัว เพราะเมื่อเวลาผ่านไปเราจะได้ไม่
เสียใจ ที่ผ่านมาก็ให้ผ่านไป แต่อนาคตเรากำหนดได้ จงอย่าหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองต้อง
เสียโอกาส ตัวอย่างมีเพื่อนคนหนึ่งชอบบ่นว่าไม่ได้เป็นครูสักที ทั้งๆที่ก็สอบบรรจุได้
หลายที่แต่ก็ไม่เอา เหตุผลคือ สอบได้โรงเรียนที่อยู่ไกลตัวเมือง จังหวัดติดชายแดน
หลากหลายเหตูผลที่นำมาอ้าง ทั้งๆที่ยังมีอีกหลายคนที่อยากได้โอกาสแบบนี้บ้าง จึง
อยากฝากเป็นข้อคิดว่า "หากเลือกได้ จงเลือกแต่น้อย" จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจภาย
หลัง ชีวิตคนเรานั้นสั้นสังเกตใหมว่าขนาดเรามาเรียนยังรู้สึกว่าเวลารวดเร็วเหลือเกิน
เวลาที่เสียไป เราเสียดายได้ แต่อย่าเสียใจ เพราะเรายังมีเวลาที่เหลืออยู่ทีจะแก้ไข
ข้อผิดพลาดที่ผ่านมาได้ สู้ๆๆๆ "พระอาทิตย์ขึ้นทิศตะวันออกเสมอ"
ขอบคุณนะค่ะ คุณบุษรา