ก้าวแรกของการเป็นครู  ซึ่งชีวิตนี้ไม่เคยคิดที่จะเป็นครูเลย  เพราะความใฝ่ฝันที่แท้จริงอาจจะไกลเกินจริงไปหน่อยก็คือ  ฝันอยากจะเป็นตำรวจ  ซึ่งเคยไปสอบมาแล้วแต่ก็สอบไม่ผ่าน  จากนั้นก็กลับมาอยู่บ้านก็ได้มาสมัครมาเป็นครูที่โรงเรียนบ้านใหม่ อ.เชียงดาว  จ.เชียงใหม่  ซึ่งวันแรกที่เข้าไปทำงานก็จะมีเด็กเข้ามาสวัสดี  ซึ่งข้าพเจ้าก็แอบปลื้มอยู่ในใจ  ในวันที่เริ่มสอนได้ทำการสอนชั้น ป.1 มีนักเรียนอยู่ 19 คน  วันแรกไม่รู้จะสอนอะไร เพราะไม่มีประสบการณ์มาก่อน   ก็เลยให้เด็ก ๆ แนะนำตัว  ซึ่งเด็กในห้องเรียนส่วนใหญ่เป็นเด็กชาวไทยภูเขา  เวลาสื่อสารก็ลำบากนิดหน่อยเพราะเด็กชอบพูดภาษาท้องถิ่นของเขา  จึงตั้งข้อตกลงในห้องว่าให้พูดภาษาไทยเวลาเรียนในห้องเรียน  ก็แก้ปัญหาได้ดีในระดับหนึ่ง  จากนั้นเมื่อเริ่มรู้ว่าควรจะสอนในรูปแบบใดแล้วก็มีปัญหาอีกว่าเด็กชั้น ป.1 ไม่ตั้งใจเรียน ห่วงแต่เล่น   ขี้ฟ้อง  ชอบทะเลาะกัน  ไปทำงานประมาณวันที่ 3 มีเรื่องเด็กต่อยกันเราก็เข้าไปห้ามและถามถึงเหตุผล  แต่เด็กไม่ฟัง  ไม่กลัวเราแถมยังด่าเป็นภาษาของเขาอีก  เราก็รู้สึกโกรธและไม่รู้จะทำอย่างไร  ก็หนีไปนั่งร้องไห้อยู้คนเดียว  จนข่าวรู้ทั่วไปทั้งโรงเรียน  เราก็รู้สึกอายแต่ก็ปล่อยไป  จากนั้นก็เริ่มสู้ต่อ  โดยปรับวิธีการเรียนการสอนให้เด็กเรียนอย่างมีความสุข  ไม่เอาจริงเอาจังมากก็ได้ผล  หลังจากสอน ป.1 ได้ประมาณ 1 เดือน มีครูอัตราจ้างเข้ามาใหม่ จึงย้ายไปสอน ป.2 ดีหน่อยที่เด็กมีความรับผิดชอบ  ตั้งใจเรียน  แต่มีเด็กพิเศษอยู่ 1 คน  นี้แหละตัวปัญหาเลย  คือเขาไม่เรียนหนังสือ  ไม่ทำงาน  ถ้าเพื่อนทำอะไรไม่ถูกใจก็ชอบทำร้าย  ซึ่งเราต้องคอยคุมและดูแลเป็นพิเศษ  สอนได้ประมาณ 2  อาทิตย์ก็มีครูเข้ามาใหม่อีกจึงต้องย้ายไปสอน ป.4 เด็กป.4 มีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น  มีความรับผิดชอบ เรียนและสามารถทำงานได้ตามเป้าหมาย  มีระเบียบวินัย  นี้แหละที่ทำให้เราประทับใจ  ในระยะไม่กีเดือนที่ได้ปฏิบัติหน้าที่ครูทำให้ความคิดที่ไม่อยากจะเป็นครูได้เปลี่ยนไป  ว่ามันเป็นอาชีพที่น่าภาคภูมิใจมากที่เราได้สอนคนให้คิดเป็นทำเป็น  และสามารถประพฤติตนให้เป็นคนดีได้เท่านี้ก็พอใจแล้ว