ประชุมวันสุดท้าย ยังไง ยังไง ก็ยังไม่ยอมเลิกลา
ในวันนี้คณะผู้จัดบอกไว้ว่าจะประชุมแค่ครึ่งวันเท่านั้น แล้วจะให้ไปศึกษาดูงาน ในการดูงานครั้งนี้ พวกเราขอดูน่ะ โดยเฉพาะ ท่าน 2 นายพล ที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุด ท่านถึงบ่นมาเขาจัดการประชุมไม่เป็นหรือเปล่า
การประชุมครั้งนี้ในตอนเช้า เพียงแค่รายงานกลุ่มก็น่าจะเพียงพอแล้ว และก็ปิดประชุมได้เลย เพราะงานทุกอย่างที่ต้องการนั้นบรรลุวัตถุประสงค์ที่วางไว้แล้ว แต่คณะผู้จัดการยังให้มีการประชุมต่อเนื่องไปอีก ประมาณถึงร่วม 14.00 น. เชื่อหรือไม่ว่าคณะผู้จัดเขาจัดให้เราไปศึกษาดูงาน ถึง 4 แห่งด้วยกัน พวกเราไม่รู้นะ ถ้ารู้สวยแน่ เขาจัดไม่เป็นหรือเขาจัดประชดพวกเรา
ขอบ่นอีกหน่อยทำไมคน Philippines ถึงได้บ้าประชุมแบบไม่สิ้นสุด พูดแล้วพูดอีก พูดจนเวียนหัว เรื่องเดียวกัน พูดทุกคนที่เข้าประชุม แล้วก็บอกว่าเขาเก่งเรื่องการพูดจริงๆ แต่ครั้งนี้ผู้เขียนเองเฉยๆๆเพราะทำใจได้แล้ว อยากพูดอะไรก็เชิญตามสบายเลย ผู้เขียนเตรียมข้อมูลในการเขียนบันทึก เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย หรือบางอย่างก็หาข้อมูลเพิ่มขึ้นอีก สนุกในการเขียน อาจารย์เดินมามองที่โต๊ะหลายครั้งมากเพราะเห็นผู้เขียนตั้งใจในการเขียน เปล่าหรอกเขียนภาษาไทยเต็มไปหมด
สำหรับผู้เขียนเองในการเดินทางมาประชุมครั้งนี้ ผู้เขียนทำงานไม่เสร็จหลายชิ้นมากต้องทิ้งงานมา คือ ต้องส่งรายงานวิจัยแก่แหล่งทุน ซึ่งยังไม่ได้เขียนเลยมีเวลาไม่ถึงอาทิตย์ แต่ก็อยากมาในการประชุมครั้งนี้ เหตุผล คือ อยากเห็นปัญหาของเด็กเร่ร่อนเป็นอย่างไรบ้าง และอยากใช้ภาษาอังกฤษที่อุตส่าห์ไปร่ำเรียนมา สมใจทั้ง 2 อย่างเป็นอันว่าเป้าหมายที่วางไว้ทำได้หมดแล้ว ที่เหลือคือกำไรชีวิตและเพิ่มต้นทุนชีวิตในการเรียนรู้เพิ่มขึ้น
