พระบรมศาสดาของเรา ทรงสอนให้ละความยึดมั่น ผูกพันและความพอใจ ในสรรพสิ่งทั้งหลายที่ล้อมอยู่รอบข้าง ทั้งที่ใกล้ที่ไกล คือในรูปที่ได้เห็น ในเสียงที่ฟัง ในกลิ่นที่ดม ในรสที่ได้กินได้ชิม ในสัมผัสที่คลุกเคล้าถูกต้อง ตลอดจนความนึกคิดใดๆ ทั้งสิ้นมนุษย์ทุกคนแม้สัตว์ทั้งหลายในโลกต่างก็หลงงม ยึดมั่นผูกพันในสิ่งทั้งหลายในโลกก็ต่างก็หลงงม  ตายแล้วเกิดอีกจนนับเวลานับชาติไม่ได้ ดังนั้นหากละได้โดยสิ้นเชิงหมดจดก็เป็นอันหมดปัญหาของการที่จะกลับมาเกิดอีก พระศาสดาของเราทรงสอนให้รู้เพียงเทท่านี้ เป็นการรวบรวมยอดของคำสอนทั้งหลายของพระองค์

ความจริงจิตใจของเราเองเป็นตัวก่อทุกข์สังเกตได้จากพระอรหันต์สาวกทั้งหลาย เมื่อท่านมีความรู้ มีปัญญาคุ้มครองรักษาใจท่านดีแล้ว ท่านก็ไม่มีความทุกข์ เพราะท่านไม่ปรารถนาในสิ่งต่าง ๆ เมื่อเราประสบกับรูป กลิ่น เสียง หรืออื่น ๆ ก็เพราะเรามีตัณหา ปรารถนาทะเยอทะยาน ยินดียินร้ายในสิ่งเหล่านั้นทำให้เราเป็นทุกข์ ไม่ใช่ว่า รูป รส กลิ่น เสียง โผฏฐัพพะหรือสิ่งอื่น ๆ ที่จะได้มาเผาเราให้ร้อนเป็นทุกข์ ตัวเราเองที่ป็นไฟมาคอยเผาตัวเอง