แล้วผมก็ได้กลับบ้านขอบคุณอั๊บ

น้องต้า(เจ้าเก่า) จากตอนที่แล้ว ก็ถึงวันที่ฝันเป็นจริงซะที่  ก่อนที่จะชมภาพวันกลับบ้านของน้องต้าก็จะย้อนอดีตให้ดูสักเล็กน้อย

น้องต้าป่วยเป็นกล้ามเนื้ออ่อนแรงมาตั้งแต่เล็ก ๆ อายุ 2 -3 เดือนก็ต้องนอน รพ.แล้ว

ตอนผมอายุ 3 เดือนครึ่งอั๊บ

 ขณะอยู่ รพ.น้องต้าก็ฝึกหนักตลอด โดยมี คุณพ่อ คุณแม่ ยาย ย่า คุณหมอ คุณพยาบาล พี่ ๆ นักศึกษา  พี่ ๆ คนไข้ เช่น พี่กี้  พี่ฟลอเรซ  รวมทั้งพี่ปอยฝ้าย คอยสนับสนุนและให้กำลังใจ

น้องต้ามีนิสัยร่าเริง สนุกสนาน ใคร ๆ ก็ชอบไปคุยด้วย ทำให้เป็นขวัญใจของทุก ๆคน

 

พี่ปอยฝ้ายก็มาให้กำลังใจผมอั๊บ

ดูเหมือนผมเป็นเจ้าพ่อยังไงยังงั้น  แต่ไม่ใช่นะอั๊บ จริง ๆผมใจดีอั๊บ...

 

ผมต้องหัดยืนทุกวันจนขาแข็ง ดูหน้าผมซิครับ....(โหดชะมัด)

 

การที่น้องต้าไม่ได้นอนติดที่เตียงอย่างเดียว ทำให้น้องต้าค่อนข้างแข็งแรงไม่ค่อยมีโรคแทรกซ้อน  เช่น  ปอดบวม เท่าไหร่นัก

แต่อย่างไรก็ตาม น้องต้ายังต้องใช้เครื่องช่วยหายใจเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งทางรพ.ศรีนครินทร์ ยังไม่มีเครื่องช่วยหายใจที่จะให้ยืมกลับไปใช้ที่บ้าน  

รศ.พญ.ศรีเวียง ไพโรจน์กุลในฐานะที่ท่านเป็นแพทย์เจ้าของไข้ เป็นอาจารย์แพทย์ทางระบบหายใจ เป็นอาจารย์แพทย์ในหน่วย palliative care ท่านก็ได้พยายามหาหนทางช่วยเหลือเพื่อให้มีการจัดซื้อเครื่องช่วยหายใจที่สามารถนำกลับไปใช้ที่บ้าน  รศ.นพ.จรูญ  เจตศรีสุภาพ รองคณบดีฝ่ายวิเทศสัมพันธ์และประชาสัมพันธ์ในสมัยที่แล้วก็ได้ช่วยให้ได้เงินบริจาคมาจัดซื้อเครื่องช่วยหายใจ และท่านผู้บริหารคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ในสมัยท่านคณบดีคนปัจจุบันท่าน ศ.นพ.ภิเศก ลุมพิกานนท์ ก็ได้สานต่อจนทำให้น้องต้ามีวันนี้  ต้องขอบพระคุณท่านมา ณ โอกาสนี้

ต้นเดือนกุมภาพันธ์เมื่อได้เครื่องช่วยหายใจมาแล้ว ก็ได้นำเครื่องมาใช้ให้น้องต้าคุ้นเคย  คุณพ่อ คุณแม่ และยายได้เรียนรู้การใช้และดูแลเครื่อง  อ.ศรีเวียงก็ได้มาแนะนำให้ แพทย์และบุคลากรได้เรียนรู้ในการใช้เครื่อง

หลังจากเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว วันที่ 10 มีนาคม 2533  เป็นวันที่จำหน่ายให้น้องต้ากลับบ้าน โดยรวมระยะเวลาที่อยู่ รพ. ประมาณ 1 ปี 10 ด. พวกเราก็ได้ไปส่งน้องต้าที่บ้าน

ผมต้องร่ำลากับทุก ๆ คน    กับพี่โจ้ (นักกายภาพ)

กับป้าอ๋อย และพี่.ๆ...

กับป้านุช   ป้ารวย  ป้าสวย และพี่...

แม่เตรียมกระเป๋ากำลังจะกลับบ้าน

ขึ้นรถ คุณพ่อไปมีคุณหมอนพพล นั่งข้างหลังอุ่นใจได้เลย  แถม อ.ศรีเวียงขับรถตามไปด้วยอีกคน

ป้าแขกับป้าอุ๊กำลังช่วยดูดเสมหะให้ผมอั๊บ

พ่อกำลังจัดตั้งถังออกซิเจนอั๊บ

เบื้องหลังอ.ศรีเวียงกำลังแนะนำเรื่องเครื่องกับพ่อและแม่อั๊บ

ผมก็นอนเอกเขนกสบายไปเลย....

ป้าหมวยกำลังแนะนำแม่เรื่องการใช้ยาอั๊บ

อ.ศรีเวียงกำลังตรวจร่างกายผมอั๊บ

ทั้งอาจารย์แพทย์และคุณหมอเรสซิเดนท์ก็มาดูแลผมอั๊บ

คุณป้า คุณยายเพื่อนบ้านมาเยี่ยมผมด้วยอั๊บ

ก่อนที่ทีมงานจะกลับบ้านคุณพ่อคุณแม่ก็ดูแลจัดหาอาหารเลี้ยงดูเราเป็นอย่างดี

พ่อกับแม่ผมเองอั๊บ....

แล้วผมก็ได้กลับบ้านขอบคุณอั๊บ...