มีหนี้ ต้องใช้หนี้ มันก็เท่านั้น (หากแต่ว่าฉันทำไม่ได้อ่ะ)

3 มี.ค. 53

 

“จะทำยังไงดี บ้านพร้อมที่ดินจะถูกยึดและขายทอดตลาดแล้วนะ ? ”

 

เสียงจากสายของหญิงวัยปลายเจ็ดสิบหก ซึ่งผมตกออกจากท้องท่าน สามสิบกว่าปีล่วงมา

 

ภายหลังออกจากตำแหน่งบริหาร ก็เลยไม่ค่อยได้เข้างาน(ประชุม) สักระยะ กำลังจะปล่อยวางและปล่อยว่าง

 

และแล้ว งานก็เข้า อีกจนได้

 

ครั้งนี้..งานเข้า แร็งส์มัก มัก

 

จักทำไงดีหล่ะ

 

“ใจเย็น ๆ มันไม่ได้รวดเร็วปานนั้นดอก มันมีทางออกอยู่ดอก” แปลงร่างเป็นจิตแพทย์ทันที

 

รับทราบปัญหา ผมก็หมดปัญญาในการแก้ในบัดดล เปลี่ยนร่างเป็นปุถุชนธรรมดาทันที

 

“หมายศาลให้ชดใช้หนี้สินร่วม 3 ล้านในระยะเวลา 3 เดือน ก่อนจะเลือนหายไปในกระทะร้อน ๆ ที่เรียกว่า

 

“การขายทอดตลาด”

 

แม้จะเป็นหนี้ที่ไม่ได้ก่อ แต่ก็ถือว่ามีส่วนเกี่ยวข้อง เพราะมันเป็นผืนดินสุดท้ายก่อนพ่อแม่จะตายจาก

 

บุพการี บอกว่า “ชีวิตนี้ ขอให้มีที่ตายก็ยังดี ช่วยพี่สาวแกหน่อยนะ อย่าให้ธนาคารยึดที่พวกเราไปเลย”

 

ผมปลอบพ่อแม่ได้ก็แต่ว่าจะพยายาม แต่ก็ยังมองไม่เห็นทาง  ฟังดูก็เหมือนจะถ่วงเวลา ถ่วงอารมณ์แกเฉย ๆ

 

ต่อให้ผมทำงานตลอดชีวิต ไม่กิน ไม่ใช้เงินเดือนซักบาท เงินสามล้านยังไม่มีสิทธิ์มองเห็นด้วยซ้ำ

 

นี่มันต้องเป็นเงินวางในสามเดือน เลือนราง เลือนราง มันเป็นฝันสีจาง จาง เท่านั้น

 

ที่ทำได้ตอนพอมีสติตอนนี้ก็คือ บอกให้พี่สาวไปเจรจากับธนาคาร ผมรีบลางานไปอยู่กับพ่อแม่

 

สักพัก…