เมื่อวานหนูวางแผนว่าจะลอกลายของส่วนผิวใบล่างที่วาดในกำลังขยาย ๒๐ ในการลอกลายจะต้องเขียนด้วยปากกาเขียนแบบขนาด ๐.๒ หัวค่อนข้างเล็กมากค่ะ ปัญหาของหนูคือ ไม่ถนัดในการเขียนปากกาหมึกซึม ยิ่งมีหัวขนาดเล็ก ๆ การใช้ปากกาแสดงว่า ลงเส้นแล้วแก้ไขไม่ได้ ดังนั้นการใช้สมาธิในการวาดเส้น จึงจำเป็นมาก ใจหนูยังสั่นสะเทือนกับอะไรใหม่ ๆ ที่ไม่คุ้นเคยอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ก็พยายามอย่างถึงที่สุด และแล้วหนูก็ทำจนเสร็จก่อนเลิกงานเล็กน้อย แล้วพี่หัวหน้าก็เดินมาดูแล้วบอกว่า
“อืม มันเล็กไปหน่อย รายละเอียดไม่ชัด”
นั่นแสดงว่า หนูต้องทำใหม่ ตอนแรกใจหนูแฟ๊บลง แล้วก็กลับมานั่งพิจารณาว่า
“เอ.......ก็แสดงว่างานยังดีได้อีก เพราะพึ่งหัดลอกจากกระดาษไขอันแรกเอง และก็เห็นหลาย ๆ อย่างที่เป็นข้อบกพร่องที่น่าแก้ไข”
สรุปจากงานที่ทำหนูได้เรียนรู้ว่า แม้เราตั้งใจทำอย่างเต็มที่ ณ ตอนนั้นแล้ว แต่มันยังมีข้อบกพร่องอยู่ แสดงว่ายังดีได้อีก ระหว่างทำงานก็เห็นว่าใจที่ยังสั่นคลอนอยู่ทำให้เส้นไม่เรียบและต่อเนื่อง จะว่าไปภาพที่สะท้อนออกมา เป็นเหมือนภาพสะท้อนใจ ณ ขณะวาดเลยค่ะ
