มันก็เเค่ความคิดเท่านั้น

ความคิดของคนเราเหมือนกันหรือไม่นะ จะสูงต่ำดำขาวหน้าตาสวยหรือหน้าตาอัปลักษณ์ ฉันเชื่อว่าความคิดของฉันนั้นมักจะแตกต่างจากคนอื่นเสมอ ทั้งๆที่เกิดมาจากท้องแม่เหมือนกับพี่ๆน้องๆฉันเองแท้ๆ การที่เราแปลกกว่าคนอื่น ตอนแรกฉันเหมือนมีปมด้อยแย่ๆติดตัวและมักทุกข์ใจอยู่เสมอ เคยคิดปรึกษาเพื่อนอยู่หลายครั้ง ทุกๆคนไม่มีใครเห็นด้วยกับฉันเลย ก็เพราะตัวฉันมักจะคิดอะไรแปลกๆมาตลอดตั้งแต่สมัยประถม เพื่อนๆก็ตีตราไว้เลยว่าฉันน่ะบ้า ไม่เต็มบาท ทำไมล่ะ มันผิดด้วยเหรอ ทั้งๆที่ฉันไม่ได้ทำอะไรให้ใครเดือดร้อนเลยแม้แต่น้อย มันก็แค่ความคิดเท่านั้น เท่านั้นจริงๆ  ฉันรู้ตัวเสมอ ฉันรู้ว่าสติฉันยังดีอยู่ แต่ฉันก็ชักจะชินชากับการถูกมองว่าบ้า ว่าแปลกแล้วล่ะ

                ตอนนี้ฉันก็โตแล้ว ไม่รู้จะคิดมากไปเพื่ออะไร ถึงความคิดเราจะยังแปลกอยู่ แต่ฉันก็เลิกที่จะถ่ายทอดให้ใครต่อใครได้รับรู้ ไม่มีคนศรัทธาในความคิดฉัน ฉันก็ไม่คิดจะให้ใครศรัทธาด้วย กี่ปีแล้วนะ วันเวลาผ่านไปถึงวันนี้ ย้อนนึกถึงตัวเองแล้วก็เจ็บปวด รู้อย่างนี้ไม่เล่าให้ใครฟังหรอก ก็มันอยากรู้นี่ว่ามีคนคิดแบบนี้บ้างหรือเปล่า คิดว่าอาจจะมีคนแบบฉันในโลกนี้อยู่บ้างก็ได้ แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่เจอ ช่างเถอะ ยังไงฉันก็ปรับตัวดำรงชีวิตอยู่ในสังคมได้และปกติสุขดีด้วย หากใครพบฉัน ฉันก็คือคนธรรมดาที่มีความคิดไม่เหมือนชาวบ้านเขาก็แค่นั้น แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็จะไม่มีวันทิ้งความคิดที่คนอื่นเห็นเป็นเรื่องตลกฮานี้แน่ๆ จนกว่าฉันจะได้คำตอบที่น่าพอใจจากมัน