ผมไม่ค่อยได้เขียนบันทึกต่อเนื่องเหมือนในอดีตนัก
มันเป็นช่วงเวลาที่ผมหันกลับมานั่งคุยกับตัวเองอย่างขรึม-เครียด
เริ่มจากการเริ่มรู้สึกว่า สองสามเดือนที่ผ่านมา
ผมดูจะเหนื่อยล้ากับอะไรง่ายๆ อย่างเห็นได้ชัด

ในวิถีแห่งการงาน 
ผมถือได้ว่า  ผมจัดการกับการงานได้อย่างมีพลัง
และดูคล้ายว่า  ผมจัดการความรู้ในเรื่องการงานนั้นก็ขยับก้าวได้อย่างมีพลังด้วยเช่นกัน

-ความเป็นทีมเริ่มก่อรูปร่างขึ้นทีละนิด ทีละน้อย
-วิถีองค์กรเริ่มชัดเจนว่าระยะสั้น ระยะยาวจะไปในทิศทางใด
-วิถีแห่งการงาน  ถูกสื่อสารออกสู่เวทีสาธารณะอย่างน่าชื่นใจ
-วิถีแห่งจิตอาสาในองค์กร ก็ดูผลิบานได้อย่างน่าชื่นชม

จนล่าสุด  เริ่มมีคนนอกองค์กรเริ่มติดต่อขอข้อมูลเคล็ดลับของการ “สอนงานสร้างทีม” จากผมมากขึ้น (ทั้งที่,มันไม่มีอะไรพิเศษเลย) 

ครับ นั่นคือวิถีแห่งชีวิตในโลกแห่งการงาน 

ในวิถีแห่งชีวิต
ในห้วงเวลาที่ตนเองรู้สึกโรยล้าอย่างผิดสังเกต
มันกลับกลายเป็นข้อดีสำหรับตัวเองอย่างชวนฉงน
ผมเริ่มทบทวน และทบทวนชีวิตในแต่ละวันอย่างเคร่งขรึม และจริงจังมากขึ้น

พร้อมๆ กับการใช้หัวใจเข้าสัมผัสกับวิถีบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงอยู่ภายในอย่างไม่หยุดนิ่ง

ใช่,ผมค้นพบว่า  ผมแก่ขึ้น
ผมพยายามเดินและวิ่งให้เร็วขึ้นทั้งที่ตนเองดูจะชราภาพขึ้นไปพร้อมๆ กัน
ผมมีแรงคิด และแรงฝันมากมายที่อยากทำโน่นทำนี่...
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า  ผมมีพลังที่ถดถอยไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด

แต่ทั้งปวงนั้น...
ผมก็ได้คำตอบชัดแจ้งแล้วล่ะ
มันไม่มีความหมายใดมากไปกว่าการละเลยที่จะดูแลตัวเองอย่างที่ควรจะเป็น
การงานอาจขับเคลื่อนไปอย่างมีพลัง...
ขณะที่วิถีแห่งชีวิตส่วนตัวที่ถูกบดทับไปอย่างยับย่น

ภาพมันชัดเจนเหลือเกิน
ในแต่ละวัน  ผมวุ่นวนอยู่กับวิถีใด
ห้องประชุม  กาแฟไม่รู้กี่แก้ว  แฟ้มไม่รู้กี่แฟ้ม...
คนไม่รู้กี่หน้า  โครงการไม่รู้กี่โครงการ 
และที่สำคัญก็คือ  ชีวิตในบ้านไม่มีเวลาแน่นอน
และในแต่ละวัน  ก็หมายถึงการกินข้าวอย่างขาดๆ เกิน ๆ
หรือไม่ก็ลืมไปเลยเกี่ยวกับข้าวปลาและปากท้อง

 

วันนี้...
ผมรู้แล้วล่ะ
การจัดการความรู้ในวิถีชีวิตนั้น
ดูประหนึ่งล้มพับมาแบบไม่น่าให้อภัย
ความสมดุลแห่งการงานและชีวิตส่วนตัวบดเบียดกันเสมอมา

เวลาที่คิดว่าเป็นเวลาคุณภาพ...
แท้จริงนั้น  มันอาจใช่และไม่ใช่ไปพร้อมๆ กัน...
ผมรู้ แต่ปล่อยปละ..
ผมไม่รู้  และไม่ลดละในความไม่รู้...

วันนี้...
ผมกำลังหลับตา
และพยายามอย่างมากมายว่าจะเริ่มต้นจัดการความรู้ในวิถีแห่งการงานและชีวิตใหม่อย่างไรดี...

ผมหลงรักการจัดการความรู้อย่างมากมาย
และผมก็ปรารถนาที่จะจัดการกับมันให้สมดุลทั้งการงานและชีวิต

ผมไม่ฉลาดเลย...
แต่ตอนนี้ ผมกำลังเรียนรู้ที่จะฉลาดเหมือนคนอื่นๆ...

ครับ,ผมคิดว่า ผมน่าจะโชคดีกว่าที่ผ่านมา
และน่าจะทำได้ดีกว่าที่ผ่านมา...
เพราะรู้แล้วว่า
ที่ผ่านมา  ผมไม่ชาญฉลาดเอาซะเลย

 

....