๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓
สวัสดีตอนดึก ๆ ค่ะคุณครู
เมื่อเช้าหลังวิ่งออกกำลังกาย รู้สึกถึงความทุกข์ที่บีบคั้นในใจ ตอบกระทู้ไป น้ำตาก็ไหล เสียงโทรศัพย์ดัง หนูรู้สึกดีใจที่ครูโทรมา เสียงครูเป็นเหมือนกำลังใจสำหรับหนู หนูพูดไปร้องไห้ไป อย่างอดไม่ได้ หนูขอโทษนะคะครูที่ใจหนูอ่อนแอ ครูพาชี้ให้เห็นว่า หนูใช้พ่อเป็นเหยื่อ จริง ๆของใจหนู อยากไปเรียนต่อปริญญาเอกมาก ๆ แต่ใช้พ่อเป็นเหยื่อของความหวาดกลัว พอครูชี้เช่นนี้ใจหนูโล่งขึ้น ครูถามอีกหนูมีความอยากอะไรบ้าง ยิ่งเล่า น้ำตาก็ยิ่งไหล แต่ที่บอกไปก็ดูจะขัดแย้งกันในตัว หนูอยากมีใครสักคนรับฟัง อยากไปเรียนให้มันแล้ว ๆ ทั้ง ๆที่ก็ไม่รู้ว่าจะเรียนไปทำไม อยากอยู่แบบสงบ ๆ ไม่ต้องวุ่นวายกับอะไร
ครูบอกว่า
อยากทำไรก็ไป
อยากมีแฟนก็ไป
สอนให้คิดก็ไม่รู้จักคิด แนะนำมันก็ไม่ฟัง มันโง่ก็ไปทำซะ แล้วจะได้รู้ มันก็เหมือนเด็กติดยานั่นแหละ เราบอกแล้วว่าเสพแล้วมันจะไม่ดี ก็ไม่เชื่อยังกลับไปเสพอีก ธรรมชาติให้ปัญญามาแค่นี้ มันไม่เห็นมีอะไร ถ้าทำในสิ่งที่พี่บอกมันก็ได้แล้ว แต่นี่อวดเก่ง ให้ออกแบบชีวิตเอง ไม่เอาสักอย่างที่เราสอนมา ไม่รู้จะว่ายังไง
อยากมีใครสักคน นี่มันเห็นแก่ตัวมาก ๆ ไม่เบิกตาดูบ้างคนเขาทุกข์กันเต็มบ้านเต็มเมือง ทำไมไม่เบิกตาดูคนรอบข้าง พ่อ แม่ พี่สาว เขาทำงานเขาทุกข์ไหม เขาเหนื่อยไหม แต่เขาก็ไม่เคยบ่น
หนูฟังแบบซึม ๆ แต่ก็ยอมรับว่าสิ่งที่ครูเอ่ย ไม่ผิดสักอย่าง สุดท้าย ครูกลัวว่าหนูจะไปทำงานสาย จึงวาง
หนูอาบน้ำแต่ตัวไปทำงาน เช้านี้นั่งเขียนงาน เพราะตอนแรกพี่แจ้งว่าจะต้องมานั่งคุยแผนงานกัน แต่พี่เขางานเยอะจึงไม่ว่างมาคุย พอเที่ยงหนูลืมห่อข้าวไว้ที่หอพัก จึงตัดสินใจเดินไปทานอาหารเจ ที่กรมอนามัยค่ะ เจอพี่ ๆ จากตึกเดียวกันแต่คนละชั้น ใจชั่ว ๆ หนูตอนแรก อยากอยู่สงบ ๆ ไม่อยากคุยกับใคร แต่พอพี่เขากวักมือเรียกให้มานั่ง จึงนั่งลงทานและพูดคุยกันอย่างเบิกบาน ก็เป็นอีกอรรถรสหนึ่งที่หนูต้องเรียนรู้ค่ะ ทานเสร็จแวะไปส่งพัสดุที่ไปรษณีย์ แล้วก็กลับที่ทำงาน
บ่าย ๆ หนูมานั่งลงวาด midrib แบบขนาดใหญ่ อืมกว่าจะเลือกได้ กว่าจะลงเส้น ความอยากอยู่ตรงที่ไสลด์ไม่ค่อยสมบูรณ์แบบนัก แต่ต้องพยายามสื่อสารให้ครบองค์ประกอบค่ะ แล้วอาจจุต้องใช้กระดาษหลายแผ่นทีเดียว ใจหนูสบายขึ้นไม่ร้อนรนเหมือนสองสามวันก่อน ทำงานก็เพียงทำงาน ไม่ได้หวัง ไม่ได้เร่งใจไม่ร้อน ถึงเวลาพัก ประมาณบ่ายสี่โมง ก็เดินมาพักวางมือจากงานเก็บของ กลับออกจากทีทำงานพร้อมน้อง ซึ่งชวนไปแอโรบิก แต่น้องขอว่าวันหลังละกัน
หนูเดินกลับหอแบบใจสบาย ค่อนข้างลิงโลด กระโดดแหย่ง ๆ พอถึงห้องเปลี่ยนชุดไปวิ่ง ตั้งใจว่าลองดู ลองไม่คัดง้านครู ครูให้หายใจสบาย ๆ ก็ต้องทำ น้อมใจมาที่ลม วิ่งไปเรื่อย ๆ ครึ่งรอบแรก มีเผลอยาวหนึ่งครั้ง มีการปรุงแต่งความคิดเป็นการเต้นระบำแบบอินเดีย รู้สึกตัวขึ้นมา วิ่งไปจนจะครบหนึ่งรอบเผลอแวบคิดถึงช่องทางที่จะไปเรียน แล้วก็ปรุงแต่งต่อถึงวิถีชีวิตที่ต่างประเทศ รู้สึกตัวกลับมาที่ลมใหม่ รอบแรกผ่านไป วิ่งรอบที่สองใจสบายขึ้นเผลอเพียงแว๊บ ๆ ตามการมองเห็น แต่ก็เป็นการมองที่มีลมหายใจยืนพื้น แบบว่าไม่ว่ามองอะไรก็ยังเห็นลงหายใจอยู่ค่ะ พอรอบที่สามรู้สึกได้ว่าใจโล่งขึ้นค่ะครู จ่ออยู่ที่ลมคล้ายหายใจผ่านกะโหลกศีรษะ หนูจึงลองวิ่งแบบจับที่ลมไปเรื่อย ๆ ใจไม่คร่ำครวญค่ะ เหนื่อยไหม เหมือนกายก็ยังไหว หนูว่ารอบที่สี่ ลมหายใจลึกขึ้นยาวขึ้นเหมือนเป็นการหายใจยาวถึงช่องท้อง แต่เป็นลมที่เรียบแบบลึก ๆ พอวิ่งรอบที่ห้า หนูรู้สึกได้ว่าลำตัวงอลง ขามีน้ำหนักมาขึ้นแต่ลมยังลึกยาวจากท้องอย่างเดิม จะมีน้ำลายเป็นระยะ ๆ ที่มันเป็นฟอง ๆ ในปากค่ะครู แต่รอบที่ห้ารั้สึกว่าหิวน้ำมาก เป็นคอแห้ง ๆ จึงตัดสินใจว่าพอละ ร่างกายค่อนข้างโรยแรงและกระหายน้ำมาก หนูทานน้ำมะพร้าวสามลูกค่ะครู แล้วก็กลับมาที่หอพัก ตั้งใจกับตนเองว่าจะดูแลร่างกายนี้ให้ดี ทำให้ดีที่สุด จึงนั่งลงนวดตามร่างกายผ่อนคลายด้วยน้ำมัน แล้วค่อยอาบน้ำชำระร่างกาย ทำวัตรเย็น แล้วก็มาเขียนจดหมายถึงครูค่ะ
วันนี้ว่าด้วยเรื่องศีล
ข้อ ๑ หนูเผลอทำร้ายพี่ที่ทำงานด้วย คำพูดที่เพียงแซวเล่น ๆ แต่ทำให้พี่เขาสะเทือนใจค่ะ ผิดรวดเดียวทั้งข้อหนึ่งและข้อสี่ แม้จะไม่ตั้งใจแต่ก็ทำร้ายใจท่านเต็ม ๆ หนูกราบขอขมาค่ะ
ข้อ ๒ หนูภาวนาดีขึ้น ทำร้ายตนเองน้อยลง อย่างน้อยก็ทำร้ายของรักของพ่อแม้น้อยลงบ้างค่ะ
ข้อ ๓ ไม่ได้แย่งแฟนใครค่ะครู แต่ความรู้สึกอยากมีคนเข้าใจก็เกิดขึ้นแบบปฏิเสธไม่ได้อย่างเห็นแก่ตัวค่ะ
ข้อ ๔ คำพูดเล่นของหนูทำร้อยพี่เขาอย่างที่เล่าค่ะ ทำให้หนูระลึกว่า อย่างนี้แหละท่านจึงต้องมีศีลข้อนี่เพื่อไม่ให้ไปทำร้ายใครด้วยวาจา
ข้อ ๕ ตอนทำงานลมหายใจยังกระท่อนกระแท่นค่ะครู แต่ขณะวิ่งรอบหลัง ๆ ลมหายใจสว่างขึ้น ใจสบายขึ้นค่ะ
กราบขอบพระคุณครูนะคะ ที่เมตตาโทรมาชี้แนะหนู เหมือนได้กำลังใจ เบ่งหนามที่ทิ่มแทงในใจให้ผ่อนคลาย เพื่อก้าวเดินต่อไป หนูรักครูค่ะ
ก้อดีน๊ะที่ยังมีครูคอยเป็นห่วงและคอยโทรมาให้กำลังใจ
ใช่แล้วค่ะ ท่านมักจะพูดเสมอ ๆ ว่า ให้หัดเตือนตนเอง เพียงหายใจสบาย ก็จะทำให้เรามีสติ
คำเตือนของครูเป็นเหมือนรั้วกั้นไม่ให้ไปทำผิด หลายครั้งขนาดไม่มีท่าน แต่ก็เหมือนมีเสียงท่านดังเตือนเข้ามาในใจค่ะ เลยทำให้เราไม่ออกนอกลู่นอกทาง อย่างน่าทึ่งทีเดียวค่ะ