๑๑ ก.พ. ๕๓
เสียงร้อง แปลก แปลก ในบรรดานกที่มาทานอาหารเช้าในสวน
กระจอกบ้าน กระจอกตาล ปรอดสวน กินปลี นกเขา(แต่มาอยู่บ้านเรา)
เอี้ยง และ กิ้งโครง สองรายหลังนี้แอบมาตอนคนในบ้านไปทำงาน
เสียงแปลก แปลก ต้นเสียงก็คือ “ปรอดหัวโขนเคราแดง” นั่นเอง
เสียงร้อง..คล้ายจะเตือนว่า “เอง..รีบสวมหัวโขนไปทำงานได้แล้ว ข้าจะได้ขโมยตะขบเองกินเสียที”
เอ..ก็ผมถอดหัวโขนออกไปตั้งแต่วันที่ ๕ ก.พ. แล้วนี่นา
นกปรอดจะมาย้ำให้สวมหัวโขนอีกครั้ง ไม่เอา ข้าเข็ดแล้วเว้ย!!!
เออ..ซักฟุ้งซ่านแล้วหล่ะ...โทษนกไปได้..แหม..
ค่อนข้างแปลกที่ปรอดหัวโขน ๓ ตัว ยังคงวนเวียนไปมา เสาอากาศโทรทัศน์บ้านข้าง ๆ ต้นไม้ในบ้านมั่ง
แปลกที่เป็นนกหายาก และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
แต่คนกลับชอบเลี้ยงไว้ในกรง (และไม่ผิดกฎหมาย ถ้า จนท.ไม่เจอ)
บางทีก็เรียก กรงหัวจุก
แต่กับ นกปรอด ๓ ตัวนี้ กลับบินไปมาได้อย่างอิสระ
ชอบมาเกาะที่ปลายต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ ห่างห้องนอนผมแค่ ๒ เมตร แล้วส่งเสียงปลุกทุกเช้า
กวนกันแต่เช้ายังนี้...วันหลังต้องเตรียม(กล้อง)ยิงเสียแล้ว
ครั้งหนึ่งเคยขอภรรยาเลี้ยง แต่ไม่ได้รับการอนุมัติ ด้วยหลักการที่เถียงไม่ได้
“เราอยู่ในประเทศประชาธิปไตย ไม่ว่า คน หรือ สัตว์ ย่อมรักอิสระ…นะพ่อ”
อิสระชนจน ๆ อย่างผม ผู้อยากกักขังนกไว้ดูเล่น ก็เลยจำนนในหลักการ
แต่กับเช้าวันนี้ นกปรอดยังคงสวมหัวโขนต่อไป ส่วนผมถอดหัวโขนมาได้ ๖ วันแล้ว
เป็นเบา ๆ หัวยังไงไม่รู้ ...
