วันใดที่ฉันไม่อยู่ เธอ...จะได้ลุกขึ้นเอง

6 ก.พ. 2553 21.00น.

วันนี้ได้รับข้อความจากเพื่อน(ที่ไม่เคยทอดทิ้ง...ยามเราสุขเฝ้าดูอยู่ห่างๆ...แต่ยามเจอ

ปัญหา...ความทุกข์จะรีบมาช่วยเหลือโดยไม่เคยได้รับสิ่งดีๆตอบแทน)ผ่านทาง mail

อ่านแล้ว....ไม่มีคำพูดใดนอกจากน้ำใสออกมา...และคำพูดขอบคุณ...

 

เธอ...ต้องเข็มแข็ง

 

 

เธอ...เคยล้มลง

เคยมีมืออันห่วงใย

ฉุดดึงเธอให้ลุกขึ้นสู้ใหม่

แล้วเธอ...ก็มุ่งหน้าตามฝันต่อไป



 


เธอ...ล้มลงอีกครั้งหนึ่งในวันนี้   

เธอ...มองหามือที่คุ้นเคย   

ไม่มีมือ...มีแต่คนเฝ้าดู   

บอกให้เธอลุกขึ้นเอง...เธอร่ำไห้   

 




คนไร้น้ำใจ คนนั้น...คือ ฉันเอง

ที่อยากเห็นเธอเข้มแข็ง หยัดยืนด้วยตัวเอง

วันใดที่ฉันไม่อยู่ เธอ...จะได้ลุกขึ้นเอง

และก้าวเดินไปอย่างมั่นคง

เธอ...อย่าร้องไห้ ฉันก็ไม่

แค่มีน้ำใสไหลจากตา

ขอบคุณมาก....ฝากดูแลเขาด้วย...ทำงาน 20 วัน off 10 วันจะได้กลับไปทำ

หน้าที่แม่