• คอนโดที่ผมพักอยู่นั้นเป็นคอนโดรูปตัว L ถนนผ่านหน้าคอนโดนั้นเป็นแบบรถสวนกันไม่ได้ แต่เข้าได้ทั้งสองด้าน และสามารถจอดรถข้างทางได้ด้านหนึ่ง
  • เมื่อชั่วโมงที่แล้ว ผมเข้ามาจอดรถหน้าคอนโด พบว่ามีรถคันหนึ่งจอดขวางอยู่ด้านหน้า ยังไม่ดับเครื่อง ทั้ง ๆ ที่ถ้าเลื่อนรถแอบเข้าข้างทางหน่อยผมก็สามารถผ่านไปได้ ผมเองรออยู่นานรถคันข้างหน้าก็ยังเฉยอยู่ ไม่ทำอะไร ผมจึงคิดไปว่า คงเป็นคนข้างนอกที่มารอรับเพื่อน และคงเป็นนักเลงโตเห็นแก่ตัวพอสมควรถึงไม่ยอมเลื่อนรถลงที่ว่างข้างทางด้านหน้าให้
  • เพื่อถนอมน้ำใจเพื่อนร่วมโลก ผมจึงตัดสินใจถอยหลังออกมาเพื่ออ้อมไปจอดที่ว่างด้านหน้า แต่จุดอ่อนของรถผมคือติดฟิล์มดำเข้มเกินไป ทำให้ต้องถอยรถค่อนข้างลำบากต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เจ้าคันข้างหน้าเห็นผมถอยด้วยความลำบากก็ยังเฉยไม่หลีกทางให้ ผมจึงมั่นใจว่า คงเป็นนักเลงโตจริง ๆ 
  • พอถอยออกมาได้ ผมก็อ้อมไปเข้าอีกทางหนึ่ง และก็มาจอดตรงที่ว่างด้านหน้าของรถคันนั้น พอผมจอดเสร็จเปิดประตูออกมา ได้ยินรถคันนั้นเปิดแตรเสียงดังใส่หลายครั้ง (ปกติที่นี่ไม่เคยเป็นอย่างนี้)

 

  • วันนี้ สติ สมาธิ และปัญญา ผมค่อนข้างดีมากเป็นพิเศษ  เพราะได้อ่านหนังสือที่ดีมากเล่มหนึ่งมาทั้งวัน เมื่อได้ยินเสียงแตรบีบใส่เช่นนั้น แว๊บแรก! ผมคิดขึ้นว่า เราคงต้องสวมหัวใจพระโพธิสัตว์ ออกไปโปรดอบรมสั่งสอนให้เจ้านักเลงโตคนนี้เป็นคนดีของสังคมให้ได้ (ย้ำว่า สติ และสมาธิดีมากขอรับ)
  • พอเปิดประตูมองออกไป เอ้า! พบว่า เป็นผู้หญิง ดูชัด ๆ อีกที เอ้า! ข้างห้องของเรานี่เอง ทั้งนี้เขาก็ออกรถคันใหม่ ผมก็พึ่งออกรถคันใหม่ ต่างคนต่างจำรถของกันและกันไม่ได้ ผมเข้าใจว่า ผมจำแกได้ก่อน แต่แกคงไม่ทราบว่าเป็นผม แกจึงตระโกนออกมาทำนองว่า แกจองจะจอดตรงนั้นก่อน แกไม่ยอมขอให้ผมเลื่อนรถออกไป

 

  • เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก ผมตั้งตัวไม่ทัน จากที่สติ และสมาธิดีมาก เริ่มกลายไปเป็นอาการหน้าแตก ทำอะไรไม่ถูก เพราะไม่นึกว่าจะเป็นคนข้างบ้านนั่นเอง จิตใจเริ่มปั่นป่วน สติ สมาธิ เริ่มมีปัญหา ควันทุกข์เริ่มสอดแทรกเข้ามาในจิตใจ (เห็นได้อย่างชัดเจน) 
  • สุดท้ายเมื่อทราบว่าเป็นผม แกก็เลื่อนรถออกไปจอดด้านหลัง ผมก็รีบเลื่อนรถตามออกไปจอดข้าง ๆ แก เพื่อขออภัยและบอกให้แกรีบกลับไปจอดที่ตรงนั้นเพราะเกรงว่า จะมีคนอื่นมาจอดก่อน แต่ก็ยังพูดแบบเหมือนไม่พอใจอยู่ ผมไม่รู้จะทำอย่างไร นอกจากรีบเดินขึ้นบ้านไปก่อนเพราะคิดว่า จิตใจแกคงไม่สงบง่าย ๆ

 

  • เมื่อสักครู่ ผมออกไปทิ้งขยะก็พบว่า แกก็ไม่ยอมมาจอด ทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เมื่อพิจารณาจิตใจตนเองแล้วพบว่า เป็นทุกข์น้อยกว่าที่ควรจะเป็น แต่สังเกตุอาการของร่างกายแล้วพบว่า สะเทือนพอสมควรจนเห็นได้ชัด

 

  • มาพิจารณาอย่างใคร่ครวญพร้อมกับการตามดูกายดูใจแล้ว ทำให้เห็นว่าการผสานทางโลกกับทางธรรมนั้นยังมีช่องโหว่เล็ก ๆ ที่ทำให้ควันทุกข์สอดแทรกเข้ามาได้เมื่อเหตุปัจจัยเหมาะสม แต่คราวนี้ดู ๆ ไปเราก็พัฒนาจิตใจได้ดีมากกว่าที่ผ่านมามากขอรับ