เขาช้าหรือว่าเรารีบ

 

                ค่ำวันนี้ได้พาเจ้าหน้าที่จากมจร.ส่วนกลางและวิทยาเขตพะเยาที่มาเยี่ยม มารับประทานอาหารค่ำ ก่อนที่เจ้าหน้าที่จากมจร.ส่วนกลาง จะขึ้นเครื่องบินกลับกทม.ในเที่ยว ๒ ทุ่ม

        “ไปร้านอาหารชื่อยูนาน แล้วกัน ใกล้สนามบิน  ไม่ถึง ๑๐ นาที”

        เนื่องจากร้านที่ชื่อยูนาน เป็นร้านที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงของจังหวัดเชียงราย เมื่อไปถึงร้านอาหารลูกค้านั่งกันเต็มร้าน เด็กเสริฟ์วุ่นวายกับการยกอาหารให้กับลูกค้าที่นั่งรอ

        เด็กเสิรฟ์นำเมนูมาให้แล้วเดินจากไป หายไปหลายนาที เพราะต้องไปยกอาหารให้ลูกค้ารายอื่นก่อน  เด็กหนุ่มเดินมาที่โต๊ะเพื่อสอบถามว่าจะเอาอะไรบ้างด้วยสำเนียงที่บ่งบอกให้รู้ว่ามาจากต่างแดน

        “เอาเบียร์มาก่อน ๔ แก้ว” ด้วยความสามารถในการฟังของเด็กหนุ่มจึงยกมา ๔ ขวด

        “ทำไมช้าจัง ยกเลิกการสั่งอาหาร แล้วไปรับประทานที่อื่นดีไหม”

        พวกเราเริ่มกระวนกระวาย ตอนนี้เกือบ ๑ ทุ่มแล้ว เหลือเวลาในการรับประทานอาหารเพียงประมาณ ๑ ชั่วโมงเท่านั้นก่อนเครื่องบินจะออก

        “เขาทำอาหารช้า หรือว่าเรารีบกันแน่น่ะ”

        “สั่งแต่เบียร์ แล้วยกไปนั่งดื่มที่สนามบินดีไหม เดี่ยวจะไม่ทันเวลา เด็กเสริฟ์ก็พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง”

        เด็กหนุ่มอีกคนยืนมองพวกเราที่สั่งไม่ให้เปิดเบียร์จึงเดินมาถาม เพราะเข้าใจอาจมีปัญหาอะไรบางอย่าง

        “สั่งอะไรดีครับ”

        “มีอะไรบ้าง ที่เสร็จไวๆบ้าง เดี่ยวไม่ทันเครื่องบิน เพราะเครื่องบินออก๒ ทุ่ม”

        “ขาหมู หมั่นโถ ไก่แช่เหล้า  และข้าวผัด บอกแม่ครัวทำไวๆหน่อยน่ะ”

        “งั้นเอาอย่างละ ๑ ที่”

        นั่งรอประมาณ ๕ นาที ขาหมูและหมั่นโถ ก็มาถึง พวกเราเริ่มลงมือรับประทานด้วยความเร่งรีบ

ไก่แช่เหล้าถูกยกมาอีก ๑ จาน

“มีผัดผักไหม”

“มีครับ เอาผักอะไรดีครับ”

“เอาผัก.....มา๑ จานแล้วกัน เอาข้าวผัดอีกจาน”

อาหารที่สั่งสั่งถูกยกมาเสริฟ์อย่างรวดเร็ว ทุกคนรับประทานอย่างเร่งรีบเช่นเดิมด้วยความกลัวว่าสมาชิกในกลุ่มไม่ทันเครื่องบิน

หลังจากรับประอาหารหมดทุกจานแล้ว จึงยกนาฬิกาดู ผลปรากฏว่า

    ขณะนี้เป็นเวลา ๑๙.๔๐ น. ยังเหลือเวลาอีกตั้ง ๒๐ นาที” ที่ต้องไปสนามบินที่อยู่ใกล้ใช้เวลาในการเดินเพียง๑๐ นาที เท่านั้น

   เวลาเหลือเฟือสำหรับการเดินทาง

  แล้วพวกเรารีบรับประทานอาหารทำไมเนี่ย?