วันหยุดสุดสัปหาด์นี้หนูกลับบ้าน เป็นปกติก็จะไปวัด สาย ๆ หน่อยกลับมา กะว่าจะของีบสักหน่อย  พี่สาวก็วานให้ช่วยเฝ้าร้านเพราะว่าต้องไปซื้อของ กว่าจะว่างพอปลีกตัวมาปฏิบัติหน้าที่ ก็บ่าย หนูบอกตนเองว่า “เอาน่าอย่างนี้แหละ เป็นการปฏิบัติหน้าที่ต่อครอบครัวอย่างงดงาม”

                เข้าสู่เรื่องที่หนูจะเล่าให้ฟังดีกว่า เมื่อวานนี้ (๒๙ มกราคม ๒๕๕๓) เป็นอีกวันหนึ่งที่หนูต้องกระเตงตัวอย่างมาจากกระทุ่มแบน มาถึงที่ทำงานแล้วก็ลุยงานอย่างตั้งใจ อัตราการทำงานของหนูในวันที่ผ่าน ๆ มา คือ หนึ่งตัวอย่าง ต่อหนึ่งวัน แต่ตัวอย่างที่มีในมือทั้งหมด คือ สี่ตัวอย่างที่เก็บมาตั้งแต่ต้น ๆ อาทิตย์ และอีกหนึ่งตัวอย่างที่เก็บมาเพิ่มเมื่อวานนี้ หนูบอกตนเองว่า จำนวนตัวอย่างไม่สำคัญนะ สำคัญที่คุณภาพและประสิทธิภาพ ต้องทำให้ดีที่สุด หนูเตรียมร่างกายให้พร้อม เตรียมใจให้พร้อม

                หนูลงมือลุยงานแต่เช้าภาวนาตามลมหายใจไปด้วย บางทีความรู้สึกเครียดและความโกรธก็สาดเข้ามาในความรู้สึกอย่างช่วยไม่ได้ หนูก็ได้คาถาดีจากครูว่า หายใจสบาย แล้วก็ดูมันไป ระหว่างทำงานหนูเปิดฟังวิทยุหลวงตาผ่านมือถือ ฟังไปด้วยทำงานไปด้วย จดจ่อกับงาน

การลอกผิวใบ เป็นงานที่ต้องใช้สติอย่างมาก เพราะถ้าหนักมือ ผิวใบก็จะขาด ผิวใบล่างลอกได้ยากกว่าผิวใบบน การตัด midrib หลังจากฝึกฝนมาเรื่อย ๆ หนูเริ่มพบเทคนิคของตนเอง ว่าควรจะทำเช่นใด อันไหนน่าจะใช้การได้หรือใช้การไม่ได้ หนูระลึกไว้ในใจว่า “เราไม่มีเวลาแล้ว ต้องทำให้ดีที่สุด”

                หนูใช้เวลาพักเที่ยงเล็กน้อยแล้ว ทำการบ้านอ่านบันทึกและตอบ G2K ตามที่สัญญากับครูไว้

แล้วก็กลับมาลุยงานต่อ จนเพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่ไปทานข้าวเที่ยงแวะถามว่า ทานข้าวรึยัง หนูยิ้มให้ความห่วงใยของท่าน แล้วก็ตอบว่าทานแล้ว หนูทำงานไปเรื่อย ๆ จนถึงเย็น

หนูวางมือจากงานตอนสี่โมงครึ่ง   ผลออกมาค่อนข้างน่าประหลาดใจเพราะหนูทำเสร็จไปสี่ตัวอย่าง เหลือเพียงตัวอย่างเดียวที่ถือมาเมื่อเช้านี้ที่ไม่ได้ทำ ผลผลิตของความตั้งใจ มุ่งมั่นสำหรับหนูน่าประทับใจที่เดียวค่ะ

การลุยงานวันนี้เป็นข้อพิสูจน์ว่าหากเราแน่วแน่ มุ่งมั่นตั้งใจ และมีสติ เราจะสามารถทำงานได้ทะลุศักยภาพเดิมที่เคยทำ

 

“เพราะอะไรนะ” หนูถามตนเอง

เพราะว่าหนูตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นในการทำงานออกเช่น การโอ้เอ้ ความเฉื่อย การพูดเพ้อเจ้อ การคร่ำครวญ อ่านเรื่องราวในเน็ตที่ไม่จำเป็น  แล้วทำเพียงกิจวัตรประจำวัน คือ เช็คเมลล์ ตอบ G2K เขียนบันทึก และสิ่งที่จำเป็นในการทำงาน  แทบจะเรียกว่าวันทั้งวันไม่มีการว่อกแว๊ก การมีสมาธิจดจ่อในงานทำให้หนูรู้สึกว่า “คุ้มค่าภาษีประชาชนจริง ๆค่ะ”