ชีวิตที่ห่างไกลความศรีวิไล
ในดินแดนแห่งขุนเขา
ครูเก่งนั่งเผ้าใครคนหนึ่ง
เฝ้าห่วงหาเพ้อรำพึง
คิดคำนึงเมื่อไหร่เธอจะมา
นี่เป็นวลีแห่งการโหยหาความรัก ที่มักไม่มีใครรู้ ใครเห็น ใครเข้าใจ แต่ไฉนมีแต่ตัวเราที่เข้าใจบนดอยที่ห่างไกล ใจคนก็เลยไกลตาม คงมีแต่แมกไม้ เสียงสายน้ำ สัตว์ป่าน้อยใหญ่เป็นเพื่อนคอยอยู่เคียงข้างอย่างเงียบๆเหงาๆคงเป็นเช่นนี้ทุกๆวันและคงตลอดไปตราบนานเท่านาน และไม่มีวันลบเลือนไปจากใจดวงน้อยของครูดอยคนไกลคนนี้ได้หรอก ว่าแต่ เอ้ จะมีไหมหนอ สักครั้งสักหนที่มีคนผ่านเข้ามาเห็น หลงทางมาเจอให้ใจที่แห้งเหี่ยวมันมีแรงต่อสู้ต่อไป ฮือๆ
