Appreciative Inquiry : การขอโดยใช้อุบาย

เมื่อวานมาดึกไปหน่อยต้องขออภัยอย่างแรงครับ

พอดีเผลอหลับไปตอน 6 โมง ตื่นมาอีกทีก็ 3 ทุ่มละ

กว่าจะเขียนบทความและนำลง Blog ก็ปาเข้าไป 00.09 น.

เวลามงคลทีเดียว... วันนี้เลยขอแก้ตัวนิดส์นึงครับ จัดไปก่อน 17.30 น.

เรื่องราวจะเป็นอย่างไร... น่าสนใจมากน้อยขนาดไหน... ตามผมมาเลยครับ ^^



เรื่องราวในวันนี้ต้องขอขอบคุณพี่ชายคนหนึ่งครับ ที่นำประสบการณ์การขอดีๆแบบนี้มาแบ่งปันกัน

จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้อยู่ที่เพื่อนของพี่ชายผมครับ ผมขอสมมุติชื่อเพื่อนของพี่คนนี้ว่าพี่ A ละกันครับ

คุณพ่อของพี่ A เป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่ตงฉินมากๆ ( ซื่อสัตย์สุดๆ ) ตรงไปตรงมา และมีอุดมการที่ว่า

จะไม่ช่วยลูกชาย ( ก็คือพี่ A ) ในทางที่ผิดเด็ดขาด.... พี่ A เคยขอให้คุณพ่อช่วยใช้เส้นสายในหลายๆเรื่อง

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องฝากเข้าเรียน ฝากเข้างานอะไรทำนองนี้ แต่ก็ถูกคุณพ่อปฏิเสธที่จะช่วยเหลือ โดยไม่ฟังเหตุผลใดๆทั้งสิ้น

เพราะท่านคิดว่าลูกชายของท่านควรจะพยายามด้วยตัวเองถึงจะถูก ไม่ใช่อะไรก็จะมาหวังแต่พึ่งตำแหน่งหน้าที่ของพ่อ



จนวันหนึ่ง... พี่ A ซึ่งไม่ได้เรียน รด. ก็ถึงวัยที่ต้องเกณฑ์ทหารครับ พี่เขาไม่อยากเป็นทหาร เลยไปขอความช่วยเหลือจากคุณพ่อ

พี่ A ถามพ่อว่า "พ่อครับช่วยผมหน่อย ผมไม่อยากเป็นทหาร" คุณพ่อตอบ "ไม่... แกไม่ได้เรียน รด. แกก็ต้องไปเป็นทหารซิ

มันเป็นหน้าที่ที่แกต้องทำ" พี่ A ถามต่อ "พ่อ !!!.... ผมถามจริงๆ พ่อไม่ช่วยผม แล้วพ่อเคยช่วยคนอื่นไหม ???"

คุณพ่อตอบสั้นๆว่า "เคย" พี่ A ได้ยินแบบนั้น เลยพูดขึ้นว่า "นี่ผมลูกพ่อนะ คนอื่นพ่อยังช่วย แล้วผมละ ทำไมพ่อถึงไม่ช่วย ???"

คุณพ่อของพี่ A ไม่ได้ตอบคำถามนั้น... แต่หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น พี่ A ก็ไม่ได้ไปเป็นทหาร เพราะคุณพ่อช่วยไว้

และนั้นก็เป็นการขอที่ประสบผลสำเร็จครั้งแรก ครั้งเดียว และครั้งสุดท้าย... เกี่ยวกับเรื่องใช้เส้นสายแบบนี้

จนถึงวันนี้พี่ A ยังรู้สึกผิดต่อคุณพ่อ ที่ได้ขอให้ท่านทำในสิ่งที่ท่านไม่อยากทำ



ตัดมาที่จุดนี้ครับ... เรามาดูกันครับว่าเคสนี้ให้อะไรกับเราบ้าง ^^

จะเห็นได้ว่า... เคสนี้เป็นการขอระหว่างคุณพ่อที่มีความซื่อสัตย์ และคุณลูกที่ชอบหาช่องทางให้ตัวเองสบาย

พี่ A ใช้วิธี"การขอโดยใช้อุบาย" หรือเรียกภาษาบ้านๆคือ ใช้วิธีการเปรียบเทียบให้เห็นภาพ

จุดเปลี่ยน... ที่ทำให้คุณพ่อยอมที่จะช่วยคือคำว่า "นี่ผมลูกพ่อนะ" แล้วพี่ A ก็ใช้การเปรียบเทียบแถมให้ไปคิดต่ออีกว่า

"คนอื่นพ่อยังช่วย แล้วผมละ ทำไมพ่อถึงไม่ช่วย???" จะเห็นได้ว่าคุณพ่อไม่ได้ตอบไปโดยทันทีว่าจะช่วยหรือไม่

แต่ท่านเอากลับไปคิดครับ และด้วยคำว่า "ผมลูกพ่อนะ" จึงทำให้ท่านตัดสินใจช่วยทั้งๆที่รู้ว่ามันผิด และไม่สมควร

เลือดย่อมข้นกว่าน้ำครับ คนอื่นยังช่วยและนี้ลูกตัวเองแท้ๆทำไมถึงจะไม่ช่วยละ... จริงไหมครับ ^^


เป็นยังไงบ้างครับ ... กับ"การขอโดยใช้อุบาย" ในเคสนี้อาจจะดูรุนแรงไปหน่อย เพราะเหมือนเป็นการขู่ยังไงไม่รู้

แต่ผมว่ามันสามารถปรับใช้ได้กับหลายๆสถานการณ์เลยนะครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนในครอบครัว หรือกับสิ่งที่เรา

รู้สึกว่าเราโดนเอาเปรียบ... ถ้าเหตุผลเราดีพอ ยอมรับได้ การขอโดยใช้อุบายนี้ก็จะประสบผลสำเร็จได้โดยไม่ยากครับ



แล้วคุณละคิดยังไง ^^