เมื่อคืนที่ผ่านมาฝนคงตกหนักมาก  สังเกตจากสนามและรอบ ๆ บริเวณโรงเรียนชื้นแฉะ  และอากาศเย็นแบบชื้น ๆ มองดูภูเขาป็นสีน้ำเงินสดใส  มีเมฆเล็กน้อยแต่สวยโปร่งตาดี  ต้นไม้รอบ ๆ โรงเรียนเหลือแต่กิ่งก้านเพราะใบร่วงหล่น  ทั้ง ๆ ที่ไม่นานนักฉันได้เห็นใบของมันเป็นสีเขียวเต็มต้น  ธรรมชาติหมุนเวียนเปลี่ยนฤดูกาลรวดเร็วเหลือเกิน  ฉันหยุดหายใจเพื่อให้เวลากับการทบทวนชีวิตก่อนขึ้นบันไดไปยังที่ที่เคยไป 

           แต่ละวันฉันจะมองออกไปทางด้านหน้าระเบียงผ่านประตูห้องเรียนวันละหลาย ๆ ครั้ง  รู้สึกสบายตาสบายใจ  หากจะหาคำตอบว่ามีความสุขหรือเปล่าก็ลืมคิดถึงเสมอ  เพราะด้านหน้าระเบียงคืออาคารเรียนอีกหลัง  เป้าหมายคือที่ไกลสุดสายตานั้นเขาภูหินหรือภูหินร่องกล้า 

         วันนี้เช่นเดียวกัน  เด็กบอกว่ามีเมฆสวยจึงหันไปมองมีความรู้สึกเหมือนที่เด็กบอกจริง ๆ  ฉันปล่อยระยะเวลาไว้อีกประมาณ ๒๐ นาที  จึงมองดูอีกครั้งเห็นว่ากลุ่มเมฆสวยขึ้นกว่าเดิม  จึงตัดสินใจถ่ายภาพไว้หลายภาพแต่เลือกได้เพียง ๒ ภาพ

          ตอนเย็นฉันคิดจะเปลี่ยนแผนการออกกำลังกายมาเป็นวิ่งบ้าง   ก่อนออกวิ่งฉันมองขึ้นไปบนท้องฟ้าทิศตะวันออกของบ้านเห็นท้องฟ้าลายเหมือนเกล็ดปลา  สูดหายใจแล้ววิ่งต่อ  การวิ่งในรอบแรกขากลับฉันมองไปยังท้องฟ้าทางทิศตะวันตกเห็นเมฆสวย 

          การเปลี่ยนแผนครั้งที่สองจึงเกิดขึ้น  ฉันวิ่งกลับเข้าไปในบ้านหยิบกล้องถ่ายรูปและตัดสินใจขี่เสือดีกว่า (จักรยานเสือภูเขา) ขี่จักรยานออกไปท้ายหมู่บ้าน  ถ่ายภาพเมฆได้มาหลายภาพแม้ว่าไม่สวยนัก   แต่ก็ถูกใจ

             ฉันตั้งใจว่าจะขี่จักรยานกลับทางเดิมและวนออกไปยังถนนใหญ่   แต่ก็ถามตัวเองว่าจะได้เหงื่อสักกี่หยดหนอวันนี้   ก่อนจากไปฉันได้หยุดและหันไปมองอีกทีเห็นนกบินกลับรังนอนเป็นฝูงใหญ่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว  นึกเสียดายมากเพราะถ่ายภาพไม่ทัน  รออยู่อีกนิดก็ไม่ผิดหวังทำให้ถ่ายภาพนกฝูงเล็กได้ด้วย

            วันนี้ใช้เวลาออกกำลังกายนานกว่าทุกวัน  แม้ว่าจะหมดเวลาและเป็นเวลาต้องกลับเข้าบ้านแล้ว  แต่การออกกำลังกายดูเหมือนไม่ครบเวลาเหมือนที่เคยเป็น จึงทำให้กลับบ้านช้าลงไปอีก..แต่ก็สามารถได้เหงื่อมากเหมือนเคย