"รอยจูบบนฝ่าเท้า"

       ..รวบรวมความกล้าพอสมควร ก่อนที่จะบันทึกแรกนี้ได้ เพราะต้นทุนเรามันน้อย  

คิดอีกทีถือว่าเป็นของแปลกไปแล้วกัน  

       ..เมื่อวานวันที่ 12 ที่ผ่านมาบังเอิญเป็นวันคล้ายวันเกิดของผม รอบที่เท่าไหร่ขอ  

ปิดเป็นความลับ  ผมได้โทรกลับไปหาแม่แล้วบอกกับท่านว่า "ขอบคุณครับ" ที่ให้ผม

เกิดมา อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ นี้คือครั้งแรกในชีวิตที่ทำแบบนี้แม่รับสายเสียงสั่น ผมตื่นเต้น

แต่รู้สึกผ่อนคลาย  ไม่น่าเชื่อนะครับอานุภาพของคำคำเดียวที่ว่า "ขอบคุณครับ" 

       ..ผมขออนุญาตินำเนื้อเพลงของคุณหลง ลงลาย มาให้อ่านครับ   

                             เมื่อครั้งเยาว์วัยใครขับกล่อมเจ้า
                             บรรจงจูบเบาๆ ตรงฝ่าเท้าน้อยๆ
                             เฝ้าเลี้ยงดูแล ตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย
                             เทใจเฝ้าคอย วันที่เจ้าเติบโต  

                             เจ้าเป็นอย่างไรเมื่อเจ้าเติบใหญ่ขึ้นมา
                             ดีชั่วเก่งกล้า มีการศึกษาสวยโก้
                             ลืมตัวโบยบินเมื่อมั่งมีใหญ่โต
                             โอหังยโส คุยโวโอ้อวดดี

                              จะเป็นอย่างไรใครก็ไม่อาจห้ามเจ้า
                              พอเพื่อนหนุ่มสาวผู้ได้ฟังเพลงนี้
                              ก้มลงมองตรงฝ่าเท้าก่อนคิดจะทำชั่วดี
                              สองตีนของเจ้านี้ แหละที่พ่อแม่เคยจูบมัน

                            * ยังจำได้ไหมใครเคยพร่ำสอน
                               ยามเจ้าจะนอนใครกล่อมให้หลับฝัน
                               ใครคอยห่วงใยเจ้าได้ทุกวี่วัน
                               ใครทนเร้ารานเมื่อเจ้านั้นเสียน้ำตา

                           ** เจ้าเป็นเด็กดีพ่อแม่ก็ภูมิใจ
                               ถ้าเจ้าเป็นผู้ร้ายคงไม่มีใครปรารถนา
                               รอยจูบบนฝ่าเท้าก็รักเจ้าเกินกว่าฟ้า 

                               แล้วสิ่งใดเล่าหนาเจ้าจะหามาตอบแทน   

              ..อวัยวะที่อยู่ล่างสุด พ่อแม่ยังจูบได้......แล้วลูกๆ..ล่ะครับ ?