คนเราทุกคนเรียนรู้ได้โดยไม่มีคำว่าสายเกินไป ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ.........

        หลาย ๆ คนเรียนรู้ตัวเอง เรียนรู้สังคม และวัฒนธรรมการเป็นอยู่ด้วยการดำรงชีพซึ่งในแต่ละวันจะแตกต่างกันไป บางคนอยู่ในสังคมที่รายล้อมด้วยญาตพี่น้อง มิตรสหาย อย่างรักใคร่ อบอุ่น ในขณะที่บางคนไม่มีใครคอยเลียวแล

         เราเองก็เรียนรู้โลกภายนอกตั้งแต่ลืมตาดูโลก สิ่งที่พบเจอแตกต่างกันไปในแต่ละวัน สุขบ้าง ทุกข์บ้าง คละเคล้ากันไป แต่เมื่อไหร่ที่เรามีความสุขเราจะคิดถึงใครกันบ้าง ใครมีประสบการณ์มาร่วมแชร์ความคิดเห็นกันหน่อยค่ะ