สิ่งที่มองไม่เห็นใครว่าไม่มี


ใครว่าไม่มี?

สิ่งที่มองไม่เห็นใครว่าไม่มี 

ในห้องเรียน  ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง  ซึ่งเป็นโรงเรียนแห่งเดียวที่มีเด็กนักเรียนจากหลายๆศาสนามาเรียนด้วยกัน

หัวหน้า                  :        นักเรียนทำความเคารพ

นักเรียนทุกคน     :              สวัสดีครับคุณครู  สวัสดีค่ะคุณครู

ครูชนะ                  :              สวัสดีครับนักเรียนทุกๆคน

ครูชนะเป็นคนที่ไม่นับถือศาสนา  เขาเรียนจบในด้านปรัชญาโดยตรง

ครูชนะ                  :              วันนี้ครูจะสอนให้พวกเราทราบถึงบางสิ่งบางอย่าง  ทุกคนตั้งใจ

ฟังให้ดีนะ

                บรรยากาศในห้องเงียบขรึม  ทุกคนต่างคิดไปต่างๆนานา  เพราะสิ่งที่ครูจะสอนในวันนี้นั้นมันคืออะไร?  และอะไรคือความหมายของคำว่าบางสิ่งบางอย่างของครู?

                สักพัก  ครูชนะก็หยิบปากกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะของนักเรียนคนหนึ่ง  พร้อมทั้งชูขึ้นให้ทุกคนดู

                ครูชนะ                  :              นักเรียนครับ  นี่คืออะไร?

                นักเรียนทุกคน     :              ปากกาครับ/ค่ะ

                ครูชนะ                  :              พวกเราเห็นปากกาไหม?

                นักเรียนทุกคน     :              เห็นครับ

                ครูชนะ                  :              แสดงว่ามี.  ครูชนะสรุปให้เด็กๆฟัง

                ทุกคนต่างมึนงงสิ่งที่ครูชนะได้ถาม  เพราะเป็นคำถามที่ง่ายๆ(เสมือนกับปอกกล้วยเข้าปาก)  และวันนี้ครูชนะก็มาแปลกเป็นพิเศษ

                ครูชนะ                  :              นักเรียน  นี่อะไรครับ?  ครูชนะชูสมุดให้ดู

                นักเรียนทุกคน     :              สมุดครับ/ค่ะ

                ครูชนะ                  :              พวกเราเห็นสมุดไหม?

                นักเรียนทุกคน     :              เห็นครับ

                ครูชนะ                  :              แสดงว่ามี.  ครูชนะสรุปให้เด็กๆฟังในทำนองเดียวกัน

                ครูชนะได้ทำการชูสิ่งของที่มีอยู่ในห้องเกือบทั้งหมด  พร้อมทั้งตั้งคำถามเหมือนเดิมและสรุปในทำนองเดียวกันหมด

                สักพัก  ครูชนะก็เรียกเด็กผู้ชายคนหนึ่ง

                ครูชนะ                  :              ยุสรี!

                ยุสรี                        :              ครับครู

                ครูชนะ                  :              ลุกขึ้น!

          ยุสรีทำตามคำสั่งของอาจารย์

                ครูชนะ                  :              เธอเห็นพระเจ้าไหม?

                ยุสรี                        :              ไม่เห็นครับ

                ครูชนะ                  :              ก็แสดงว่าพระเจ้าไม่มีใช่ไหม  ถูกไหม?

                นักเรียนเกือบทั้งห้องเห็นด้วยกับที่ครูชนะได้สรุป  เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่ครูชนะได้ถามมาก่อนหน้านี้นั้นเป็นสิ่งที่สามารถมองเห็น  อีกทั้งยังแตะต้องได้  ยกเว้นนักเรียนที่นับถือศาสนาอิสลาม(รวมทั้งยุสรีด้วย)

                ยุสรียืนนิ่งเงียบ 

                สักพัก  ยุสรีก็ถามครูชนะด้วยคำถามที่ว่า

                ยุสรี                        :              ครูครับ

                ครูชนะ                  :              ครับ

                ยุสรี                        :              แล้วครูเห็นในสิ่งที่อยู่ในหัวของครูไหมครับ?

                ครูชนะ                  :              ไม่เห็น  ทำไมหรือ?

                ยุสรี                        :              ก็แสดงว่าคุณครูไม่มีสมองใช่ไหมครับ?  แต่ผมว่าครูมีสมองนะครับ  เพียงแต่ครูอาจมองไม่เห็นด้วยกับการที่ขอบเขตของมนุษย์อย่างเรามองเห็นเพียงแค่ขีดจำกัดของความเป็นมนุษย์  สิ่งที่เหนือจากข้อจำกัดนี้เราอาจคิดละเลยไปหรืออาจไม่เคยได้คิดกันเลยว่าแท้ที่จริงแล้วมีผู้ทรงเห็น ทรงรอบรู้ในสิ่งที่มนุษย์อย่างเราๆไม่รู้  ครูเชื่อว่ามนุษย์มาจากลิงรึป่าวครับ? ครูก็คงไม่ยอมรับว่าครูมาจากลิง  ผมว่าสิ่งที่เราควรเชื่อและไม่มีใครปฏิเสธ  คือเราเป็นลูกหลานอาดัมเหมือนกัน ถ้าครูเชื่อว่าเราเป็นลูกหลานอาดัมเหมือนกัน แล้วครูรู้ไหมครับใครเป็นคนสร้างอาดัม

              ทุกคนนิ่งฟังสิ่งที่ยุสรีกำลังอธิบาย  แล้วยุสรี่ก็ตอบว่า... ก็ผู้ที่เรามองไม่เห็นไง?
              ครูชนะ ยิ้มรับแล้วบอกว่า “"ยุสรี" พูดถูกแล้วครับ”

 

ซัยฟุลลอฮฺ

หมายเลขบันทึก: 322493เขียนเมื่อ 23 ธันวาคม 2009 22:45 น. ()แก้ไขเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2012 11:34 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี