"พระพุทธเจ้าสอนไว้ว่า สิ่งที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวของมนุษย์ทั้งหลาย คือ คำสอนของพระพุทธองค์ ซึ่งมีเครื่องมือหล่อเลี้ยง คือ ลมหายใจ สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากพี่แล้วเจริญขึ้น ก็คือ คำสอน คำบอก คำแนะนำ ไม่ใช่ตัวพี่ นี่ต่างหากหล่ะคือสิ่งที่เราต้องยึดเหนี่ยว"

วันนี้ หนูนั่งอยู่หน้าเครื่องคอมหลายครั้ง แต่ใจไม่รู้สึกว่าจะเขียนเรื่องไหนดี ทั้ง ๆ ที่ใจก็อยากเขียน ในหัว เป็นว่าง ๆ ค่ะ ในใจ เป็นว่าง ๆ

แต่มองใหม่อีกที ความรู้สึกเมื่อเช้าเข้ามาครอบงำ หนูรู้สึกกลัว

 

"กลัวว่าจะยึดที่ตัวครู แต่ไม่ใช่ที่คำสอน กลัว ว่า การยึดของหนู จะทำให้ครูลำบาก"

หนูถามตนเอง "หนูรู้สึกรักและเคารพครูไหม"

คำตอบออกมาอย่างไม่ต้องสงสัย "รัก อย่างเหนือเกล้าเหนือกระหม่อม"

"แล้วอะไรจะทำให้ครู เหนื่อยน้อยที่สุด?"

คำตอบที่หลุดออกมาเหมือนตะโกนเลยค่ะ

"ก็ภาวนาซิวะ ทำในสิ่งที่ครูแนะนำ ก็แค่นี้แหละ จะไปคิดทำไม ครูก็บอกแล้ว จะยึดอะไร ก็ช่างหัวมัน ฮ่า ๆ ๆ"

 

 

ตอนนี้ใจหนูรู้สึกว่า ใจสบายขึ้น นึกถึงคำสอนของครูเมื่อเช้าว่า

"พระพุทธเจ้าสอนไว้ว่า สิ่งที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวของมนุษย์ทั้งหลาย

คือ คำสอนของพระพุทธองค์ 

ซึ่งมีเครื่องมือหล่อเลี้ยง คือ ลมหายใจ

สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากพี่แล้วเจริญขึ้น ก็คือ คำสอน คำบอก คำแนะนำ

ไม่ใช่ตัวพี่ นี่ต่างหากหล่ะคือสิ่งที่เราต้องยึดเหนี่ยว" 

ขนาดครูสอนไปตั้งแต่เมื่อเช้าแต่ก็ดูเหมือนไม่ลงใจค่ะ พึ่งมาลงใจว่า จะไปคิดทำไม เพียงแค่ทำตามหน้าที่ ที่ครูท่านชี้แนะ สาเหตุให้ถึงพร้อม อะไรมันจะเป็นไปก็ให้มันเป็นไป

กราบขอบพระคุณครูเจ้าค่ะ