กฏหมาย

.....กฎหมายฉบับแรก ที่เป็นจุดเริ่มต้น ของข้อถกเถียง คือ พระราชบัญญัติ ขนานนามสกุล พ.ศ. ๒๔๕๖ มาตรา ๖ ซึ่งเป็นกฎหมายในสมัย รัชกาลที่ ๖ ระบุว่า
....."หญิงใด ทำการสมรสมีสามีแล้ว ให้ใช้ชื่อสกุลของสามี และคงใช้ชื่อตัว และชื่อสกุลเดิมของตนได้"
.....กฎหมายฉบับนี้ มีผู้ตีความ เป็นสองความหมาย ความหมายหนึ่ง บอกว่า ผู้หญิงที่สมรสแล้ว จะต้องเปลี่ยนเป็น ชื่อสกุลสามี เท่านั้น หากต้องการ ใช้ชื่อสกุลเดิม ควรวงเล็บไว้ข้างท้าย ส่วนอีกความหมายหนึ่ง บอกว่า กฎหมายฉบับนี้ เปิดโอกาส ให้หญิงที่สมรสแล้ว สามารถใช้ชื่อสกุลเดิมได้ เพื่อเป็นการ บอกเทือกเถาเหล่ากอของหญิงนั้น ว่ามาจากสกุลใด
.....ต่อมาในปี ๒๕๐๕ คณะกรรมการกฤษฎีกา วินิจฉัยว่า "หญิงมีสามี ต้องใช้ชื่อสกุลของสามี" เป็นหน้าที่ ไม่ใช่สิทธิ จึงมีการแก้ไข พ.ร.บ. ขนานนามสกุลฉบับเดิม โดยตัดหลักการที่ว่า "คงใช้ชื่อตัว และชื่อสกุลเดิม ของตนได้" ออกไป เหลือเพียง บทบัญญัติที่มีข้อความ ในมาตรา ๑๒ ว่า "หญิงมีสามี ให้ใช้ชื่อสกุลสามี"
.....หลังจากประกาศใช้ บทบัญญัติดังกล่าว ทำให้ผู้หญิงหลายคน เกิดความไม่พอใจ เนื่องจาก การบังคับ ใช้นามสกุลสามี หลังแต่งงาน ทำให้เกิดผลกระทบ ต่อเพศหญิง ในแง่กฎหมาย และความคิด ความเชื่อ ในสังคมไทย อาทิ การสืบทอดมรดก ทัศนคติเรื่อง การมีบุตรชาย สำหรับสืบสกุล โอกาสทางการศึกษา ที่แตกต่างกัน ระหว่างลูกสาว กับลูกชาย
.....ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คณะกรรมการส่งเสริม และประสานงาน สตรีแห่งชาติ ได้พยายาม เสนอ ร่างพระราชบัญญัติ ชื่อบุคคล โดยมีการ ปรับปรุง แก้ไข รายละเอียดตาม พ.ร.บ. ฉบับเดิม ในมาตรา ๑๒ ๑๓ และ ๑๔ โดยเสนอให้ "ชาย และหญิง เมื่อสมรสแล้ว สามารถใช้ ชื่อสกุลเดิมของตน หรือชื่อสกุลของ คู่สมรสก็ได้" ซึ่งคณะรัฐมนตรี มีมติรับหลักการไปเมื่อวันที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๔๒ แต่ผลปรากฏว่า เมื่อต้นเดือนมิถุนายน ที่ผ่านมา คณะกรรมการกฤษฎีกา และกระทรวงมหาดไทย กลับเสนอให้มี การทบทวน และแสดงความไม่เห็นด้วย ในการเลือกใช้นามสกุลเดิม ของหญิงที่แต่งงานแล้ว โดยให้เหตุผลไว้ หลายประการ อาทิ เรื่องความแตกแยกในครอบครัว และความสับสน ของคนในสังคม คำทักท้วงดังกล่าว ส่งผลให้ร่าง พ.ร.บ. หยุดชะงักลงกลางครัน
.....ร่าง พ.ร.บ. ฉบับนี้ จะเดินทางไปถึงดวงดาวหรือไม่ เราคงต้องรอลุ้นกันต่อไป ?