แต่ที่เราเจอก็แค่.........โลกๆ.......... เท่านั้นเอง

นานๆ จะแหงนขึ้นมองฟ้าสักที มัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำอะไรต่อมิอะไร มีสาระบ้างไม่มีบ้าง แต่พอได้แหงนขึ้นดูทองฟ้า ก็รู้สึกว่าได้มองตัวเองยังไงไม่รู้

อิอิ

ไม่ได้หมายความว่าเราเป็นดวงดาวบนท้องฟ้าหรอกนะ จากที่เคยได้เรียนมา แสงระยิบระยับของดวงดาวที่เรามองกว่าจะเดินทางมาถึงโลกก็ใช้เวลาหลายล้านปี ดังนั้นสิ่งที่เห็นก็คือ…อดีต…นี่เอง

อ้าว… แล้วไงเนี่ย

ก็มองท้องฟ้า.. ก็ได้เวลาทบทวนตัวเองดูว่าเรายืนอยู่บนตำแหน่งที่ควรจะยืนหรือไม่นะสิ บางทีเราอาจไขว้เขวไปกับสิ่งแวดล้อมรอบข้าง หรือหลงตัวเองทั้งดีและไม่ดี ทำให้มันแกว่งไปแกว่งมาจนลืมปณิธาน ลืมอุดมการณ์ของเราไป

เวลาที่มองท้องฟ้า จะมองเห็นตัวเองเล็กกว่าฝุ่นละอองบนโลกซะอีก อะไรที่เราเจอที่เราคิดว่ามันยิ่งใหญ่ซะเหลือเกิน ไปๆ มาๆ มันก็งั้นๆ มนุษย์เราจะหวังจะทำอะไรเกินตัวไปได้

แต่ที่เราเจอก็แค่………โลกๆ………. เท่านั้นเอง

อดีตผ่านไป อนาคตก็ยังมาไม่ถึง วันนี้ทำอะไรให้ตัวเองภูมิใจหรือยังนะ?