เจ้าหน้าที่ทุกคนรวมทั้ง Jane และ Roy เฝ้าดูสถานการณ์ใกล้ ๆ กับบริเวณสวนสาธารณะ Denwood เวลาใกล้จะถึงเที่ยงคืนแล้ว แต่ไร้วี่แววของฆาตกร Jane ชุกคิดขึ้นมาแวบหนึ่ง ฆาตกรอาจจะรู้ตัวและหลบหนีไปแล้ว แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่ฆาตกรจะรู้แผนทั้งหมด ขณะนั้นเองเสียงกรีดร้องดังขึ้น “กรี๊ด” มันดังมาจากพุ่มไม้หลังสวนสาธารณะ เจ้าหน้าที่ทุกคนรีบวิ่งไปที่ต้นเสียง ภาพที่พบเป็นหญิงรายหนึ่งสภาพเปลือยเปล่า หน้าผากมีรอยมีดกรีดเป็นรูปกากบาท แต่หัวใจไม่ถูกควักออกไปมีแต่รอยมีดกรีด ฆาตกรอาจตกใจตอนเธอกรีดร้องจึงไม่ทันลงมือแต่เหยื่อก็เสียชีวิตเสียแล้ว เจ้าหน้าที่รีบออกตามหาฆาตกรทั่วบริเวณที่เกิดเหตุแต่ไม่มีใครเห็นฆาตกรเลย เจ้าหน้าที่นิติเวชจึงเข้ามาตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ Jane ได้แต่นิ่งไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นอีก เธอน่าจะหยุดมันได้แต่ก็ทำไม่ได้ Roy เดินเข้ามาปลอบและบอกว่าไม่ใช่ความผิดของเธอ มันเป็นฝีมือของฆาตกร ยังไงเราต้องจับมันให้ได้ Jane พยักหน้าและออกจากที่เกิดเหตุเพื่อให้เจ้าหน้าที่นิติเวชเข้าทำงานต่อ Jane มารายงานตัวที่สำนักงานเพื่อสรุปเหตุการณ์ฆาตกรรมรายที่ 4
สารวัตร : เมื่อคืนมันทำเหมือนเราไม่มีตัวตน เราต้องจับฆาตกรคนนี้ให้ได้ เพื่อความสงบสุขของประชาชน
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเข้ามาพร้อมรายชื่อและที่อยู่ของลูกค้าที่ซื้อบุหรี่ตามที่ Jane ขอให้ตรวจสอบ
สารวัตร : นี่คือรายชื่อและที่อยู่ของลูกค้าซึ่งหนึ่งในนี้อาจเป็นผู้ต้องสงสัย ขอให้ทุกคนออกตรวจสอบรายชื่อทั้งหมดและช่วงบ่ายมาเจอกัน แยกย้ายกันได้ Jane คุณอยู่ก่อน
เมื่อทุกคนออกจากห้องไปหมดแล้วรวมทั้ง Roy
สารวัตร : Jane ผมอยากบอกคุณว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของคุณ ยังไงผมก็เชื่อมือคุณว่าจะต้องจัดการฆาตกรได้แน่นอน คุณทำใจให้สบายแล้วเจอกันบ่ายนี้
Jane : ค่ะสารวัตร
Jane และ Roy เดินทางไปหาลูกค้ารายหนึ่งซึ่งมีอาชีพเป็นศัลยแพทย์เพื่อหาเบาะแสของคดีนี้
Jane : สวัสดีค่ะดิฉันเจ้าหน้าที่ Jane และเจ้าหน้าที่ Roy ขอรบกวนเวลาคุณหน่อยนะคะ พอดีเรากำลังสืบคดีฆาตกรรมต่อเนื่องอยู่นะคะ จึงต้องตรวจสอบทุกคนค่ะ
Mark : อ้อ ครับเรียกผม Mark ก็ได้ครับ มีอะไรให้ช่วยบอกได้นะครับ เชิญเข้ามาก่อนครับ
Roy : เมื่อคืนคุณอยู่ที่ไหนครับเวลาประมาณเที่ยงคืน
Mark : ผมอยู่เวรที่โรงพยาบาลครับ
Jane : คุณสูบบุหรี่ยี่ห้อนี้มานานแค่ไหนคะ
Mark : ประมาณ 3 – 4 ปี ผมรู้มันไม่ดีต่อสุขภาพแต่รู้สึกผ่อนคลายเวลาได้สูบบุหรี่
ขณะที่สอบถามอยู่นั้น Jane ขออนุญาตเดินดูรอบ ๆ บ้าน โดยที่ Mark ไม่ขัดข้อง Jane เดินสำรวจบริเวณบ้าน มันเป็นบ้านชายโสดที่สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก บริเวณห้องทำงานเธอสังเกตภาพ ๆ หนึ่งซึ่ง Mark ถ่ายคู่กับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งคงไม่ใช่พี่น้องหรือเพื่อนแน่นอนและมีหนังสืออยู่มากมาย เธอสะดุดชื่อหนังสือเล่มหนึ่ง “หนทางแห่งการไถ่บาป” ก่อนที่ Jane จะหยิบมันขึ้นมาดู Mark เดินเข้ามาพอดี
Mark : มันเป็นหนังสือของเพื่อนผมเขาลืมไว้นะครับ
Jane : น่าสนใจดีนะคะ จะรังเกียจไหมคะถ้าจะยืมไปอ่าน
Mark : ผมว่าถ้าเพื่อนผมกลับมาเอา มันคงไม่เหมาะนะครับ แต่ถ้าของผมจะให้ยืมทันทีครับ
Jane : ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะที่ให้ความร่วมมือ
Mark : หวังว่าคงจับฆาตกรได้เร็ว ๆ นี้นะครับ เพราะทุกคนในเมืองต่างรู้สึกหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โชคดีนะครับ
Jane และ Roy จึงขอตัวกลับ หลังจากที่เจ้าหน้าที่ทุกคนตรวจสอบรายชื่อทั้งหมดไม่พบพิรุธหรือพฤติกรรมที่น่าสงสัยแล้วใครล่ะคือฆาตกร
