ชีวิต

บางครั้งสงสัยว่า ทำไมพระที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ บำเพ็ญเพียร ทั้งกายและใจ อยู่ในป่าลึก ไม่มีประสบการณ์ทางโลกีย ที่สนุกสนาน ไม่มีประสบการณ์ทำงานในสำนักงาน ทำไมท่านได้รับการยอมรับการนับถือ ยอมรับในคำแนะนำ  แสดงว่าธรรมจะต้องเป็นองค์ความรู้ที่สูงกว่า การเรียนธรรมดา  หรือทำงานธรรมดา  แล้วทำไมเราไม่เรียนธรรมะให้มากกว่านี้ล่ะ  เวลาทำงานแล้วมีปัญหาก็วิ่งหาพระ วิ่งหาธรรมะ  แสดงว่าธรรมะย่อมดีกว่าทุกอย่าง  แล้วทำไมเราไม่ศึกษาธรรมให้มากกว่านี้  มีหลักสูตรที่จริงจัง ให้รู้จริงรู้ลึก ถ้าดีทำไม่ไม่ทำให้ทุกคนต้องรู้ต้องเรียน  หรือว่าเกลียดตัวกินไข  หรือเกลียดปลาไหลกินน้ำแกง  แล้วทำไมต้องยกย่องฐานะการงาน หรือฐานะเงินทอง หรือว่า อยากให้บางมุมก็ให้ยึดธรรมะ หรือโลกุตระ  บางเวลาก็ยึดโลกียะ  แล้วแต่กิเลสพาไป  โดยให้มีสติว่ากำลังทำดี  กำลังทำชั่ว  ก็พอ  ผมว่ามาถึงทางต้นของการปฏิบัติ คนทำชั่ว หลงมัวเมาก็ปล่อยเขาทำไป เราทำดีก็พออย่างนั้นหรือ

คิดไปก็งูกินหาง  ขอจบแค่นี้ก่อน

แนะนำด้วย  ความรู้ยังน้อย