คนเล็กคนน้อย ก็คนเหมือนกัน ดูแลหัวใจเขาบ้างเถิดนะครับ

      เรื่องของการไม่เห็นความสำคัญของคนอย่างเท่าเทียมกัน   เป็นเรื่องที่ได้ยินและกล่าวขานกันมานาน   น่าจะหมดสมัยไปได้แล้ว  แต่ก็มาเกิดขึ้นอีกจนได้  เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

 

      เป็นเรื่องระหว่าง "ผู้บริหาร"  กับ  "คนขับรถ"

 

 

        คณะประเมินคณะหนึ่ง    ออกประเมินตามหน่วยงาน  พอถึงเวลามื้อกลางวัน    ผู้บริหารเชิญคณะประเมินกินข้าวที่โต๊ะอาหารที่เตรียมไว้   ส่วนคนขับรถ(ไล่)  ให้ไปกินที่โรงอาหาร

 

      ไปถึงโรงอาหาร  ปรากฏว่าข้าวยังไม่สุก   แม่ครัวบอกให้รอ  คนขับรถบอกว่าเหมือนเขาเป็นคนมาขอข้าวกิน  เขาเลยขับรถออกไปกินเองข้างนอก

 

       ขากลับตอนนั่งอยู่บนรถ   คนขับรถก็เจริญพรให้ผู้ประเมินฟังว่า  ผู้บริหารนิสัยแบบนี้  ไม่น่าประเมินผ่าน เป็นคนไม่ให้เกียรติคน  พร้อมกับบรรยายข้อบกพร่องต่างๆที่ไปเห็นมา  เช่น ห้องน้ำไม่สะอาด    สถานที่ไม่เรียบร้อย  รู้ว่าจะมาประเมิน  ยังไม่เตรียมให้พร้อม  ยังงี้ไม่น่าให้ผ่าน

 

 

       กรรมการประเมินก็ได้ยินกันชัดเจนทุกคนครับ

 

       ผมว่าถ้าผู้บริหารคนนี้เปลี่ยนวิธีคิดใหม่  เชิญให้คนขับรถนั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกับกรรมการนั่นแหละ   ก็ไม่เห็นจะเสียหายใครที่ตรงใหนนะครับ   ที่สำคัญผมว่าอย่างน้อย เสียงของคนขับรถ ก็มีผลต่อกรรมการบ้างแหละครับ

 

       ผมเคยได้ยินมานะครับว่าคณะกรรมการบางท่าน ก่อนจะให้คะแนน มักจะถามคนขับรถก่อน

 

      ทั้งนี้   ผมไม่ได้ต้องการให้เอาใจคนขับรถเพื่อหวังคะแนนนะครับ   เพียงแต่ต้องการให้มองเห็นความสำคัญของคนทุกคนอย่างเท่าเทียมกันครับ