ที่ยิ้มในใจก่อนเดินจากน้องป้อมมานั้น เป็นด้วยรู้สึกดีใจว่าการที่หาโอกาพัฒนาแล้วลงมือทำ ได้นำไปพบกับจุดพัฒนาเขข้าจังๆแล้ว กลับถึงบ้านก็นำแบบบันทึกมานั่งดูซ้ำ อืม มีเรื่องยา เรื่องอาหารเนอะที่เกี่ยวข้อง ทั้ง 2 เรื่องมีระบบของมัน ที่ต่างก็มีเจ้าภาพหลักช่วยพัฒนาระบบอยู่แล้ว ในที่นี้มีมุมความเสี่ยงทางคลินิกอยู่นะ ที่ควรจะได้ช่วยกันดูและพัฒนา
โจทย์ที่น้องป้อมบอกเล่าว่าเธอก็ไม่แน่ใจว่ามาตรฐานการให้ยาในเรื่องของยาฉีดอินซูลินช้าได้เท่าไรจึงให้ผลตามแผนการรักษาที่ต้องการได้ผุดขึ้นมาสู่ความจำของฉัน แต่ด้วยฉันเคยใช้มันครั้งสุดท้ายนานมาแล้ว ร่วมยี่สิบกว่าปีเห็นจะได้ ที่วางมือไม่เคยสั่งยานี้ใช้เลย ความจำจึงลางเลือนเต็มที
นึกขึ้นได้ว่ามีคนดูแลระบบอยู่ซึ่งสามารถรับไม้ต่อไปได้ ใครคนนั้นคือเภสัชกรที่ทำงานดูแลระบบยาผู้ป่วยในซึ่งมีตึกของน้องป้อมทำงานอยู่ด้วย ไปตามหาว่าตัวเธออยู่ที่ไหน อ้อ วันนี้น้องมีแขกเข้ามาเยี่ยม มาขอดูงานระบบ IT ห้องยาที่ดูแล
ไปเจอเธอที่ห้องประชุมเล็ก นั่งฟังเรื่องระบบ IT ด้านยาที่พัฒนาไปไกลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงพักเที่ยงจึงนำส่งสำเนาบทบันทึกใส่มือให้ บอกไปว่า "หญิงเอ๋ย น้องช่วยรับเรื่องนี้ไปดูให้พี่หน่อย ว่าการใช้ยาในรายนี้มีเรื่องของ administration error อยู่บ้างไหม แล้วพี่จะมาหาอีกที จะชวนไปคุยที่หออายุรกรรมหญิงกับพี่ป้อมด้วยกัน"
มีเวลาเหลือพอในช่วงบ่าย นึกขึ้นได้มีเรื่องของระบบอาหาร แวะไปชวนทีมโภชนากรจัดระบบเชื่อมโยงด้านการบริการอาหารเฉพาะโรคซะเลยดีกว่า ปรากฎว่าโภชนากร 2 ใน 3 คนที่มีกันอยู่ต่างไม่ว่าง ด้วยติดงานใหญ่ๆ 2 งานซ้อนกัน งานแรกคืองานประชุมวิชาการประจำปีของแพทยสมาคมซึ่งปีนี้ร.พ.กระบี่เป็นเจ้าภาพร่วม สถานที่จัดเป็นโรงแรมเอกชน แต่ก็มีเรื่องราวที่ฝ่ายโภชนากรต้องเตรียมงาน งานที่สองคืองานวันพยาบาลแห่งชาติ ที่พยาบาลทั้งจังหวัดจะมาจัดร่วมและใช้สถานที่ของร.พ.จัดงาน
นึกในใจว่าไหนๆก็พาตัวมาแล้ว ลองนั่งคุยกับทีมแม่ครัวก่อนเป็นไร เกี่ยวข้องกันอย่างไรกับระบบบริการอาหารเฉพาะโรค ได้ข้อมูลบางส่วนที่เป็นประโยชน์ที่สามารถมาสานต่อให้เกิดผลอย่างที่อาจารย์แม่ท่านได้นำทำให้ดูและนำมาเล่า
แต่ แหะ แหะ ขอออกตัวไว้ก่อนนะคะ ท่าทางจะเริ่มต้นได้จากบริการอาหารผิดคนก่อน บริการผิดชนิดหรือไม่ตรงกับโรคยังดูว่าทำได้ยากอยู่นะคะ ก็ที่นี่เวลาป่วยญาติเฝ้าตรึม บรรดาญาติแต่ละคนมีละที่ไหน มือที่มายื่นส่งให้สาระพัดอาหาร บางเวลาตามดูทัน บางเวลาก็ไม่ทัน(นี่แหละที่ยาก)
กลับมาที่หอผู้ป่วยที่น้องป้อมอยู่ เพื่อคุยต่อในเรื่องที่ไปสานต่อไว้
"ป้อมๆ หมอไปคุยกับโภชนากรมาหละ เขาอยากทำเรื่องเช็คว่าส่งอาหารเฉพาะโรคผิดคนไหม เอามั๊ย ทำกับเขามั๊ย"
"ได้ๆ อยากทำอยู่แล้วหมอ เริ่มเลยเมื่อไร"
"คนไข้ที่อาหารเฉพาะโรคในตึกเธอมีติดวอร์ดวันละกี่เตียงละน้อง"
"วันละ......เตียง แล้วถ้าทำทั้งหมดทุกโรคเลย จะเพิ่มงานจนยุ่งเกินไปไหม"
"........" เงียบ สีหน้าครุ่นคิด
"เออๆ งั้นเอาไว้คุยกันอีกทีว่าทำยังไงไม่เพิ่มงานเธอเน้อ....อ้อ....หมอไปคุยให้แล้ว ตกลงโภชนากรเขาจะแบ่งกันมาดูคนไข้เอง แต่เขาขอให้ตัวเองจัดระบบเชื่อมให้หน่อย....ตึกตัวเองนี่น้องแหม่มเขาจะเป็นคนมาดูคนไข้ ส่วนตึกอายุรกรรมชายจะเป็นเจ้าเล็กนะ....แต่เขาขอช่วยหน่อยว่า วันไหนที่เขามาดูคนไข้ไม่ได้ หรือมาไม่ทันคนไข้กลับบ้านซะก่อน ตัวเองช่วยให้ใบนัดมาพบเขาได้ไหม วันพุธนะที่น้องแหม่มเขารับคิวไว้"
"......." เงียบ สีหน้าครุ่นคิด "เขียนใบนัด!!!! เพิ่มเขียนใบนัดเหรอ...." พึมพำคนเดียวเบาๆ ด้วยสีหน้าไม่สบายใจ ลังเล
"งั้นเอางี้ เริ่มตรงนี้ก่อนละกัน เขาโอเคมาแล้วว่ายินดีมาร่วมวางแผนดูแลคนไข้โดยตั้งระบบว่าจะมาร่วมดูตั้งกะวันแรกที่รับคนไข้เข้ามา แล้วภายในสามวันแรกเขาจะมาดูคนไข้ให้ได้ 2 ครั้ง ตัวเองเริ่มจากโทรบอกเขาตั้งแต่วันแรกรับคนไข้แล้วกัน หลังจากนั้นปล่อยให้เขารับไม้ต่อในการพัฒนาระบบของเขา ได้มั๊ยน้อง" (รับรู้ว่าชักไม่สบายใจว่าจะทำไม่ทัน ทำไม่รู้ไม่ชี้ เปลี่ยนเรื่องคุยไปงั้นแหละ)
"ได้ งั้นป้อมเริ่มให้พรุ่งนี้เลย" สีหน้าคลายความกังวลลง อมยิ้มเล็กน้อย
"พี่ป้อม พี่ป้อม คนไข้คนนั้นมีอะไรค้างบ้างที่ยังไม่ทำให้" เสียงน้องพยาบาลผู้ช่วยส่งเสียงมา น้องป้อมผละเดินออกไปเคลียร์เรื่องราว
บทเรียนสอนใจ :
แค่เพียงลงมือลองแค่เนี้ยะ ตอนตั้งโจทย์ลองก็คาดว่าจะหาคำตอบกับเรื่องหนึ่ง แต่เมื่อลองไปแล้วกลับได้คำตอบที่เคยตั้งโจทย์ไว้อีกมากมาย ดีใจจริงๆ
ระวังและมีสติไว้นะ ระวังทีเผลอ เมื่อเจอโจทย์สะกิดเรื่องตัดสินผิด-ถูก แล้วใจพาหลง ความคิดพาหลงคำตอบ หลีกได้หลีกซะนะ ใช้สติค้นหาคำตอบที่ให้ผลเชิงบวกจะดีกว่าเยอะเลย
