ถือเป็นการกลับมาทบทวนตัวเราเองเพื่อค้นหาสมบัติที่ล้ำค่าที่เรามี...

           มีโอกาสเข้าฟัง เวทีจิตตปัญญาเสวนาเทิดพระนาม "สืบสานพระราชบิดา…สู่การศึกษาเพื่อพัฒนามนุษย์"ที่จัดขึ้นโดย ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดลร่วมกับ งานจดหมายเหตุและพิพิธภัณฑ์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาลคณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ ภาควิชาศิลปกรรมศาสตร์ วิทยาลัยนานาชาติ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)...

 

           สำหรับเวทีนี้มีผู้ทรงคุณวุฒิหลายท่านมาให้มุมมองที่น่าสนใจเกี่ยวกับประเด็นที่เกี่ยวข้องครับ สำหรับผมแล้วได้ข้อคิดดี ๆ มากมายทั้งประเด็นที่สามารถนำมาปรับใช้ได้เลย และอีกหลาย ๆ ประเด็นที่ชวนให้คิดต่อครับทั้งเรื่องของการพัฒนา "มนุษย์" เรื่องของการศึกษา เรียนรู้ และเรื่องของ "จิตสาธารณะ" ครับ...

 

 

         มีผู้ทรงวุฒิท่านหนึ่งให้ข้อคิดที่น่าสนใจมาก ๆ ครับ ท่านมองว่าการหันมาสืบสานตามแนวพระราชบิดา ถือเป็นการกลับมาทบทวนตัวเราเองเพื่อค้นหาสมบัติที่ล้ำค่าที่เรามี เนื่องจากแนวทางที่พระองค์ท่านได้ดำเนินไว้เป็นหนทางที่ทรงคุณค่ายิ่ง และควรค่ายิ่งแก่การนำมาสืบสานต่อ...

 

         สำหรับผมแล้วมองว่าการที่เราพยายามที่จะเดินตามแนวทางของคนอื่น หรือการพยายามพัฒนาตัวเราตามกระแสการพัฒนาของคนอื่นแต่เพียงอย่างเดียว โดยไม่ได้ใส่ใจกับสมบัติที่ล้ำค่าที่เรามีเป็นเรื่องที่น่าเสียดายนะครับ เพราะสุดท้ายแล้วบางทีแนวทางที่ดีที่สุดไม่ใช่แนวทางที่เราพยายามวิ่งตามอยู่ แต่กลับเป็นแนวทางที่เรามีอยู่แล้วนะครับ...

 

         เช่นเดียวกับศาสตร์การพัฒนามนุษย์ตามแนวทางตะวันออกนะครับ ซึ่งเป็นศาสตร์ที่มุ่งเน้นให้เกิดการเรียนรู้และพัฒนาจากภายในตัวเราครับ และผมก็เชื่อมั่นว่าหากตัวเราเข้าใจตัวเราในฐานะ "มนุษย์" คนหนึ่งได้ดีแล้ว เราย่อมพร้อมและสามารถที่จะเข้าใจมนุษย์คนอื่นได้ง่ายและดีขึ้นด้วยนะครับ...