เคยคิดมั้ย...เวลาเรียนดนตรี ทำไมครูต้องพูดอยู่ได้ว่า ซ้อมนะ ต้องขยันนะ ต้องฝึกมากๆอีกหน่อยนะ พูดจัง พูดจนอ้าปากก็รู้แล้วว่าจะพูดแบบนี้
ถ้าฉันจะไม่ซ้อมแล้วจะทำไมเหรอ??? ครูจะทำอะไรฉัน
ครูน่ะ ไม่ทำอะไรหนูหรอก แต่จะถามว่าหนูจะทำอย่างนี้กับตัวเองเหรอ...แน่ใจแล้วนะว่าจะปฏิบัติต่อตัวเองแบบนี้?
มาเรียนหนังสือเพราะอะไร? เพราะแม่บอก เพราะคนเราเกิดมาต้องเรียนหนังสือ หรือเพราะอยากฉลาดขึ้น? แล้วเรียนดนตรีล่ะ...ด้วยเหตุผลเดียวกันหรือเปล่า
ที่จริงครูขิมคงไม่ต้องมารีวิวอีกแล้วว่าทำไมเราต้องซ้อมดนตรี ก็ในเมื่อเรียนดนตรีแล้วไม่ซ้อม จะเอาอะไรมาเก่งขึ้นได้ จะพัฒนาฝีมือได้ยังไง
ควรซ้อมบ่อยแค่ไหน...."ทุกวันค่ะ"
ควรซ้อมนานแค่ไหน...."อย่างน้อย วันละ 10-15 นาที สำหรับเด็กเล็ก" สังเกตนะคะ ครูขิมใช้คำว่าอย่างน้อย เพราะถ้าคุณซ้อมมากกว่านั้นได้ก็ยิ่งดี คุณแม่ของนักเรียนท่านหนึ่งเคยมาบอกกับครูขิมว่า ขอการบ้านให้ลูกซ้อมเยอะอีกหน่อย เพราะตอนไปเมืองจีน เห็นเด็กจีนซ้อมวันละ 2 ชั่วโมง เลยคิดว่าเด็กเราก็ต้องทำได้
แหม...ขอเยอะๆได้มั้ยคะ นักเรียนแบบนี้
เด็กๆเดี๋ยวนี้เรียนพิเศษกันเยอะ เยอะจนลืมไปว่า...ไอ้ที่เรียนมาเยอะๆนั้นได้มีเวลาทบทวนมั้ย ได้มานั่งเรียบเรียงข้อมูลจากที่เรียนมาว่ามันควรจะจัดระเบียบในสมองเราอย่างไร
บางคนเรียนเยอะจนไม่มีเวลาพักผ่อน และก็...ฮ่าฮ่า นี่แหละเป็นเหตุผลที่เด็กๆมาบอกครูขิมว่า หนูไม่มีเวลาซ้อมเปียโน
ครูขิมก็บอกว่า...ให้นอนดีกไปอีกวันละ 15 นาทีทุกวัน หรือไม่ก็ตื่นเช้าขึ้นอีก 15 นาทีทุกวัน และเอาเวลานั้นแหละมาซ้อมเปียโน เวลาน่ะ...มันมีเสมอแหละค่ะ อยู่ที่ว่าเราจะจัดสรรเวลาอย่างไร จะใช้มันอย่างไร และต้องรักษาวินัยให้ได้ เด็กๆจะโอดครวญว่า...โห แค่นี้หนูก็ไม่มีเวลาพักแล้ว
ถ้าอย่างนั้นหนูก็ควรจะต้องไปลดกิจกรรมอย่างอื่น เช่น เล่นอินเตอร์เนทให้น้อยลง คุยโทรศัพท์ให้น้อยลง ดูหนังเดินห้างให้น้อยลง กิจกรรมที่ไม่จำเป็นทั้งหลายน่ะค่ะ ลดๆลงบ้าง
หรือไม่ก็หยุดเรียนดนตรี จะได้เอาเวลาที่เรียนดนตรีไปทบทวนบทเรียนอื่น หรือไปพักผ่อน ดีกว่ามั้ย??
บางคนจะมาแนวแบบว่า...สัปดาห์นี้หนูสอบนะคะ สัปดาห์หน้าต้องส่งรายงานค่ะ อุ๊ย สัปดาห์ต่อไปจะมีกีฬาสีที่โรงเรียนแล้วหนูเป็นนักกีฬาด้วยค่ะ
แล้วเมื่อไรจะถึงเวลาของเปียโน????
ถ้าจะถามว่าทำไมครูคนนี้เคี่ยวเข็ญให้ซ้อมจังเลย ครูวิชาอื่นเขายังไม่จู้จี้ขนาดนี้เลย....อันนี้ก็ไม่ทราบว่าคุณครูท่านอื่นๆเขาอยากเห็นผลงานลูกศิษย์แบบไหน แต่ครูคนนี้ไม่ชอบเห็นลูกศิษย์ย่ำอยู่กับที่นี่คะ ไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมคนเราเมื่อตัดสินใจเรียนอะไรแล้วแต่กลับจะไม่ฝึกฝนสิ่งที่เรียน มันออกจะดูไม่ค่อยเข้าท่า....ว่ามั้ยคะ
เรียนแล้วไม่ฝึก...มันก็ไม่เก่งขึ้น แล้วก็จะบอกว่า หนูไม่หัวทางดนตรี หนูเรียนดนตรีไม่ได้หรอก ไม่มีพรสวรรค์(มาอีกแล้วคำว่าพรสวรรค์ที่ชอบเอามาใช้กำหนดชะตาชีวิต)
จะดูถูกตัวเองไปถึงไหน???? โลกใบนี้ที่สังคมทุนนิยมครอบคลุมไปแทบจะทุกอาณาบริเวณยังมีพื้นที่ว่างให้คนยอมแพ้อยู่หรือเปล่า
รู้มั้ย...เวลาที่เราทำอะไรยากๆได้สำเร็จ มันจะเกิดสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า"ความภาคภูมิใจ" มันเป็นพื้นฐานของการรู้คุณค่าของตัวเอง เป็นเกราะป้องกันโรคซึมเศร้าได้ดีที่สุดเลย เป็นของขวัญชิ้นที่ดีกว่าเกมคอมพิวเตอร์ใหม่ๆ เสื้อผ้าสวยๆ มือถือเครื่องใหม่(ด้วนคำยืนยันจากพวกวัตถุนิยมหลายคน)
ต้องไปลองสัมผัสดูเอง....แล้วจะรู้ว่า มนุษย์เราเสพติดความภาคภูมิใจได้ง่ายขนาดไหน
