การประกันคุณภาพการศึกษา แนวทางแห่งคุณภาพจริงหรือ

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมามีโอกาสได้สัมมนาเกี่ยวกับเรื่องของการประกันคุณภาพการศึกษา โดยท่าน ดร.อุทัย ดุลยเกษม ซึ่งผมได้ข้อคิด และความกระจ่างในความคิดขึ้นมาก แต่ในวงสัมมนาก็ยังมีหลายท่านที่ยังโยนกลองเสียงดัง ผมว่าระบบประกันคุณภาพการศึกษาอาจจะไม่จำเป็นต้องมีก็ได้หาก ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องได้เสีย(Stakeholder) มีความรับผิดรับชอบ(Accoutability) และมีความรู้สึกเป็นเจ้าของ (Ownership)

...........ครู  ต้อง มีความตระหนักในภาระหน้าที่ ที่จะจัดการเรียนรู้ด้วยรูปแบบและวิธีการต่างๆ เพื่อให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้บรรลุตามเป้าหมายของพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 ซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 20 สิงหาคม 2542 และหลักสูตรการศึกษาในระดับต่างๆ (ไม่ใช่บรรลุตามเป้าหมายของตัวครูเอง) ซึ่งในที่นี้จะกล่าวมุ่งประเด็นสู่หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในหลักสูตรบอกไว้อย่างชัดเจนว่าต้องการให้ผู้เรียนได้เรียนรู้เกี่ยวกับอะไร โดยกำหนดเป็นเพียงสาระหลวมเอาไว้ เลยกลายเป็นว่าครูเกรงว่าลูกศิษย์ตัวเองจะไม่เก่ง เลยอัดเนื้แหาเข้าไปเต็มที่(ทั้งที่บางเนื้อหาไม่มีความจำเป็น)

...........นักเรียน  ต้อง มีความตระหนักว่า หน้าที่ของตัวเองคืออะไร ไม่ใช่หลงระเริงกับสิ่งแวดล้อมที่ยั่วยุ และที่สำคัญต้องรู้จักการเรียกร้องสิทธิ์ของตนเอง และรู้จักโต้แย้งแสดงความคิดเห็น(Argument)

มีต่อ....(ตอน 2)