ฉันผลักไสเขาเข้ากรงขัง ขณะที่ฉันกำลังเตรียมก้าวไปสู่โลกกว้าง

      ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา  ใบลาพักผ่อนของฉันได้ผ่านการอนุมัติตั้งแต่ต้นปีงบประมาณ  ด้วยในปีงบประมาณที่ผ่านมาใบลาพักผ่อนของฉันถูกเลื่อนระยะเวลาเรื่อย  ๆ  จนสิ้นปีงบประมาณก็ไม่ได้ยื่นขออนุมัติ  ด้วยพันธนาการของหน้าที่ในความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงสายงาน(แล้วยังต้องรั้งรักษาการตำแหน่งเดิมที่ยังไม่มีผู้โอน(ย้าย)มารับตำแหน่ง...เศร้า)

      การอนุมัติใบลาพักผ่อน  ทำให้ฉันรู้สึกราวกับว่าถูกปลดปล่อยจากกรงขังสู่โลกเสรี ที่ท้องฟ้ามีสีครามสดใสแต่งแต้มไปด้วยปุยเมฆอันอ่อนนุ่ม สายลมโชยปลิ้วแผ่ว(คุณคงเคยรู้สึกเช่นนี้เช่นกัน) ฝันถึงการเดินทางสู่โลกกว้างที่ไม่ใช่ต่างประเทศ  แค่ได้ออกไปเจอโลกภายนอกที่ทำงานเพียงชั่วครู่(เท่ากับระยะที่ได้อนุมัตให้ลาพักผ่อน)

 

      ปัญหา  มักมาคู่กันเสมอกับโอกาส เจ้าซูโม่ น้องหมาหน้าซื่อแต่เจ้าเล่ห์ของ(แม่ให้มาเลี้ยงเป็นเพื่อน)ฉัน  มันนั่งตีหน้าเศร้ามองฉันเก็บข้าวของโยนขึ้นหลังรถ ราวกับจะบอกว่า  จะทิ้งผมไว้คน(ตัว)เดียวหรือครับพี่สาวคนสวย(อันนี้คิดเอง..หึๆๆ) ครั้นจะหิ้วน้องหมาซูโม่ไปด้วย  โรงแรมที่พักที่จองไว้เขาก็คงจะไม่อนุญาตให้นำน้องชายหน้าขนแสนซนของฉันเข้าไปด้วยเป็นแน่ นี่แหละปัญหา

      ทุกปัญหามีทางออกเสมอ   หลังจากโทรไปอ้อนวอน  บังคับ  ขู่เข็ญ  และแทบจะกราบเพื่อนสุดที่รักที่แสนจะรังเกียจน้องหมา  ให้รับเลี้ยงดูน้องหมาซูโม่ชั่วคราว  โดยเธอยื่นข้อแม้ว่าน้องหมาของฉันต้องถูกจับยัดเข้ากรงไว้ก่อน  และเธอจะคอยมาดูแลให้อาหาร  ให้น้ำเท่านั้น(ก็บอกแล้วว่าเธอไม่ถูกะน้องหมาทุกตัว ทุกสายพันะ)  และช่วงวันเสาร์  อาทิตย์จะให้หลานชายมาพาไปเดินเล่น แค่นีฉันก็แสนจะบันเทิงเริงหัวใจซะไม่มีที่การเดินทางตามแผนจะหมดสิ้นอุปสรรค(น้องหมาซูโม่)ชิ้นโต

      ฉันต้องเตรียมยุทธวิธีทุกชนิดที่จะนำน้องหมาซูโม่ผู้แสนจะฉลาด(ฮืม..!)และไม่ชอบอยู่ในกรง(เหมือนฉัน) หมดอุบาย  และพลังในการยื้อยุดฉุดกระชาก จนสามารถจับน้องหมาซูโมเข้ากรงจนสำเร็จ  ฉันแสร้งมองเมินสายตาอ้อนวอนและเสียงครางอิ๋ง  ๆ แล้วรีบหันหลังกลับ 

       แต่ฉันก็ต้องสะดุ้งกับเสียงหอนโหยหวนราวเจ็บปวด   มันสะท้อนเข้าไปในความรู้สึกจนต้องย้อนถามตัวเองว่า....ทำไมฉันผลักไสเขาเข้ากรงขัง ขณะที่ฉันกำลังเตรียมก้าวไปสู่โลกกว้าง.....