...ของฝากจากข้างทาง....
เมื่อวานเย็น(21 กันยายน 2552)
แวะหม่ำอาหารเย็นที่ร้านด้วยความเหนื่อยจากการงาน
ไม่อยากกลับมาทำกับข้าวต่อ
ระหว่างนั่งรออาหารหยิบหนังสือมานั่งอ่านฆ่าเวลา
CLEO ฉบับเดือนกันยายน 2009
ดูหน้าปกออกแนวหนังสือวัยรุ่นหน่อย (เพื่อนๆ พี่ๆ คงเคยเห็น)
เปิดผ่านไปเรื่อยๆ ดูหัวเรื่องที่น่าสนใจแล้วค่อยอ่าน
ขำๆ อยู่หลายหัวเรื่องส่วนใหญ่จะเป็นเรื่อง
ความรักของหนุ่มสาว
เปิดผ่านไปเรื่อยๆ เพราะเล่มค่อนข้างหนาใช้ได้
หลังจากที่คร่ำเคร่งกับการอ่านแนะนำหนังสือประกาศกอิสยาห์ที่พี่เก่งอนุเคราะห์ส่งมาให้ศึกษาล่วงหน้า
ผนวกกับการกางแผนที่พาโนราม่า ตามคำแนะนำของคุณชวง
และเปิดbibleไปพร้อมๆกัน มา 3 วันแล้ว
รู้สึกล้าๆ เลยวางทั้งหมดลงก่อนและก็หาหนังสืออื่นๆมาอ่านดู
เผื่อจะผ่อนคลายบ้าง
สะดุดตรงหัวข้อใน CLEO ซึ่งประจวบเหมาะไปตรงกับการแบ่งปันพระวาจาเมื่อวานเช้า
เมื่อวานตอนเช้ารู้สึกทดท้อกับความผิดพลาดซ้ำซากจำเจของตัวเอง
ความอ่อนแอของตัวเอง ความอ่อนไหวของใจที่ไม่ได้เรื่องเลย
และหัวเรื่องที่เผอิญเข้าตากรรมการคือ
“รักคนอื่นมามากแล้ว...เคยเมตตาตัวเองบ้างไหม”
ความจริงอ่านๆ ก็รู้สึกว่า เราจะเข้าข้างตัวเองไปหรือเปล่า
ถ้าเราอภัยให้ตัวเอง แล้ว เราจะผิดไหม
……..
ในเนื้อหาโดยคร่าวๆ กล่าวว่า…..
การมีน้ำใจคือ การเห็นใจคนอื่นเมื่อเดือดร้อน
เข้าใจ ให้อภัย เมื่อผิดพลาด เวลาชีวิตผิดพลาด
เวลาชีวิตต้องเผชิญกับช่วงเวลาแย่ๆ
แทนที่จะตำหนิตัวเองว่าไม่ดีพอ
หรือไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง
เราต้องหัดมีน้ำใจ และเข้าใจตัวเองซะบ้าง
การมีน้ำใจ เห็นใจตัวเอง ไม่ใช่ สงสารตัวเอง
เพราะการสงสารตัวเองคือการหมกมุ่นกับปัญหานั้น
การรับผิดชอบความรู้สึกของเราเอง
คือวิธีเดียวที่จะทำให้เราเติบโตและเรียนรู้
.....เราเป็นมนุษย์ธรรมดาที่ไม่สมบูรณ์แบบ
ความผิดพลาดคือส่วนหนึ่งของมนุษย์
และการเห็นใจตนเองหมายถึงเราให้เกียรติและยอมรับความเป็นมนุษย์ของเราเอง
.....................
รู้สึกดีขึ้น ... เหมือนในขณะที่ฉันกำลังชั่งของ
และบังเอิญฉันวางน้ำหนักไปตกอยู่ที่ตาชั่งข้างเดียว
ไม่สมดุลเลย แล้วพระก็หยิบของอีกสิ่งหนึ่งขึ้นมาวางให้ฉันอีกข้าง
สร้างสมดุลให้ฉัน
…………
รู้สึกดีขึ้น....มีกำลังที่จะลบความหม่นหมองออกไป
เรียกความสดใสกลับมา
.......
...น้ำผึ้งหวาน.....
22 กันยายน 2552
