รู้สึกโดดเดี่ยวไม่แพ้กัน

  เย็นวันนี้ผู้เขียนกำลังจะไปเป็นเจ้าภาพงานศพ แด่เพื่อนผู้จากไป.....หมดเวลา หมดที่จะยืนอยู่ตรงนั้น บนโลกนี้....

 ความทุกข์ที่กลุ้มกลัด บีบรัดจนต้องทำอัตนิบาตตนเอง ในเช้ามืดที่เป็นเช้าวันสุดท้ายของเธอ โทรศัพท์สายสุดท้าย เธอโทรหาลูก แต่....มันก็เช้ามากจนลูกไม่ได้ตื่นขึ้นมารับสาย....

  การคิดคำนวนอย่างผิด ที่ก่อบาปต่อตนเองตลอดไป ตายแล้วทุกอย่างจะเป็นเช่นนั้น ทุกอย่างจะจบลงอย่างสวยงามเช่นนี้ สบายใจด้วยกันทุกฝ่าย.. เหมือนการเสียสละ แต่..เธอจะรู้ไหมหนอ..อัตนิบาตกรรม จะตามไปอีกกี่ภพชาติ

 เพื่อนของผู้เขียน เป็นคนใจดี ชอบช่วยเหลือผู้คน หน้าตายิ้มแย้มพูดจาไพเราะนุ่มนวล ใครๆก็รัก แต่ไม่มีใครจะรู้เลยว่า ยามทุกข์หนัก เธอก็สามารถเก็บมันไว้จนแนบสนิท และตัดสินใจโดยไม่ถามใครสักคำ

 เธอจากไปอย่างไม่มีวันย้อนกลับ ที่ที่เธอเคยยืนเคียงข้างใครต่อใครยามเขาทุกข์ ก็จะว่างเปล่า และคนที่เคยเคียงข้างเธอมาทุกครั้ง แต่พลาดพลั้งในครั้งนี้ ก็คงรู้สึกโดดเดี่ยวไม่แพ้กัน

 

 

 ยามที่มีโอกาส ที่จะยืนเป็นหลักชัยให้ใคร อย่าละโอกาส อย่าปล่อยให้ผ่านเลยไป เพราะนั่นอาจไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว

 ขอจบด้วยเพลงของคุณน้ำชา  ตามลิงค์ด้านล่างนี้นะคะ

http://www.imeem.com/alovelove/music/jtR2XukS//