ลูกเกิด แต่แม่เจ็บ

    

       น้ำตาลูก น้ำใจแม่

 

    วันเกิดลูก แม่แทบ จะแดดิ้น
ลูกกับหมิ่น น้ำใจ ทำไม่สน
แม่ตักเตือน สวนกลับ ผิดลูกคน
ไม่น่าฝน ยาให้ ยามเจ้าซม

    เมื่อตอนที่ ตีนเจ้า เท่าฝ่าหอย
อ้อนก็บ่อย แม่จะกิน ยังต้องข่ม
พอลูกหลับ ขยับ ร้องระงม
แม่ประคบ ประหงม บ่มเจ้ามา

    เพื่อให้เจ้า มาด่า แม่งั้นหรือ
เสียแรงมือ ที่อุ้ม เสียหนักหนา
เนรคุณ น้ำนม จากอุรา
ไม่ทดแทน ยังมาด่า คุณมารดร 

     

      แม่โอดโอย  เจ็บครรภ์  วันลูกเกิด
เจ้าไม่เทิด คุณแม่  แต่ทำเฉย
หลงอบายมุขมั่วสตรี
ไม่นึกถึง แม่ที่ มีพระคุณ

     ไม่น่าอุ้ม ท้องลูก มาเก้าเดือน
มันน่าเฉือน ขับลูก ไม่เกื้อหนุน
ทำแท้งเสีย ให้สิ้น วงศ์สกุล
เนรคุณ อย่างนี้ อย่าเกิดเลย ...

 

(  ขอมอบให้คนที่เรียกตัวเองว่า " แม่ " ทุกคน)