บร๊ะเจ้า!!!
ช่วงเย็นเมื่อวานที่ผ่านมา เหอๆๆ มีกีฬาสีที่วิทยาลัยพยาบาล กีฬาบาสเกตบอล(ไม่ม๊วน (สำเนียงลูกอีสาน))
เสียงกองเชียงกระหึม (ธันเดอรโดม ^^) เชียร์บาสข้างกำแพง โห่แล้วสนามบาส (เป็นทั้งสนามบาส ฟุตซอล แบต สารพัด) อยู่ติดบ้านในชุมชน เข้าในอยู่นะว่ามันเสียงดังมาก พาเสร็จจากการแข่งกีฬาเสร็จ ถึงคราวที่นักกีฬาคนอื่น มาซ่อม ช่วงเวลานั้นพบค้ำแล้ว(แสงจันทร์เป็นใจ...) รุ่นพี่ รุ่นน้อง ซ้อมกีฬากัน รุ่นพี่เตะบอลอัดกับกำแพง(ซึ่งอยู่ติดบ้านของชาวบ้านครัวเรือนหนึ่ง) เตะไปไม่กี่ลูก กระเจิง คร๊าบพี่น้อง!!!!! โห่ลุงแกเล่นเอาปืนลูกซอง ส่องมาเลย มีเพื่อนเราอุทานด้วยความต๊ก กะ ใจ(ไม่เอ่ยนาม) "เฮ้ยแมร่งปืน" เท่านั้นแหละใครจะอยู่ให้ลุงเค้าเป่าหัวเลยก็อยู่ไป ไอ้พวกเรา รุ่นพี่ ซิมทำงานคะ (ระบบประสาทซิมพาเทติก) ใช้เวลาใส่เกียร์หมา(เพียงเสี้ยวนาที) หนีกระเจิง ฮาฮา ขำขำ
ตำรวจมาดูสถาที่ อาจารย์ก็ไปบันทึกข้อความที่สถานีตำรวจไว้ เผื่อลุงแกจะแกล้งเอาปืนลูกซอง มาส่องนักศึกษาพยาบาลเล่นอีก (นักศึกษาพยาบาลกลัวเป็นคร๊าบบบ)
แต่ถ้าลุงแกยิงจริงๆนะ ก็ดีจะได้กลับบ้านเล่าให้พ่อฟังแล้วพ่อก็พูดว่า "ไม่ต้องเรียนแล้วที่นี้อันตราย ย้าย" ฮิฮิ
(ความชั่วร้ายมีกันอยู่ทุกคน แม้กระทั่งนศ.พยาบาล)
"สำบายดี เมียงไทย"
พลอยไพลิน
