ข้าฯ ได้ลุกตื่นขึ้นมาพบความจริงว่า...
Pic...http://www.kathysart.com/images_paintings/bedofdreams.jpg
ราวสองปี
ที่ข้าฯ ได้หลับฝันไป
ว่าแต่งงานมีครอบครัว
มีความสุข...???
ช่างแสนสั้น !
เมื่อวันนี้...
ข้าฯ ได้ลุกตื่นขึ้นมา
พบกับความจริงว่า
ข้าฯ ยังคงท่องไปเดียวดาย
เหมือนเดิม
นพดล ปรางค์ทอง
๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒
สวัสดีค่ะ...คุณ "นพพล"...ขอบคุณมากค่ะสำหรับความคิดเห็นที่ไปทิ้งรอยไว้ในบันทึก Vij
บทความสั้น...กระชับได้ใจความที่กินใจให้ได้คิด...มากมาย
ทุกคนมาจากครอบครัว...ต่างไฝ่หาความสุขในชีวิตนั้น...หากในผวังแห่งความหลับไหลนั้น...ได้ฝันว่า...
ครั้งเมื่อตื่นจากฝัน...ตรงหน้านั้นคือความ "เดียวดาย..." ความสุขที่ฝันไว้ไม่สั้นนัก..."หากเพียงตื่นขึ้น...และทำฝันนั้นให้เป็นจริง" เราจะไม่เดียวดายในความเป็นจริง...
ขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณครับ คุณ Vij
ผมผ่านภาวะตื่นจากฝันเช่นนั้นมาได้ ส่วนหนึ่งก็ด้วยคำปลอบประโลมเช่นนี้
นั่นทำให้ได้รู้ว่าชีวิตเราไม่ได้เดียวดาย (เกินไปนัก)
นักคิดบางคนบอกว่าแท้จริงมนุษย์มิใช่สัตว์สังคมหรอก
แต่มนุษย์เป็นสัตว์ลำพัง
การที่เรารู้สึกว่ามีสังคมมีเพื่อน มีครอบครัว ล้วนเป็นภาวะชั่วคราว
ท้ายสุดเราต้องอยู่กับตัวเอง ใจตัวเอง ความรู้สึกตัวเอง เจ็บคนเดียว ปวดคนเดียว
อย่างที่ไม่มีใครมารู้สึกปวดเจ็บกับเรา หรือเท่ากับที่เราเป็นได้
ไม่ว่าคนนั้นเขาจะ(กล่าวอ้างว่า)รักเราแค่ไหนก็ตาม
และไม่ว่าเราจะมีครอบครัวที่อบอุ่น มีเพื่อนฝูงมากมายขนาดไหน
ที่สุดของชีวิตเรา จิตห้วงสุดท้ายก็เชิญความตายลำพัง จากไปลำพัง
ได้แต่หวังเช่นกันว่า คืนต่อไปผมจะได้ฝันถึงความเดียวดาย
ขณะที่เมื่อตื่นมาในโลกแห่งความจริง
ผมยังมีคนที่ผมรัก และรักผมรายล้อม
ชั่วคราวหรือยั่งยืน รวมหมู่หรือลำพัง
ผมไม่หวั่น...
ที่สุดของชีวิตเรา จิตห้วงสุดท้ายก็เชิญความตายลำพัง
แก้ไขครับ เป็น
ที่สุดของชีวิตเรา จิตห้วงสุดท้ายก็เผชิญความตายลำพัง
สวัสดีค่ะ...อ่าน Comment คุณ "นพดล" แล้ว...นึกถึงตอนหนึ่งของบทเพลงคุณ ปาน ธนพร..."กอดตัวเองไว้...เพราะไม่มีใครที่รักเราจริงยิ่งกว่า...จงลุกขึ้นมา...เชิดหน้าเข้าไว้" ขอบพระคุณมากค่ะ
ความฝันที่ไม่อาจทอดทิ้ง เพราะอาจมีบางสิ่งเล็กๆ...ที่แอบแฝง และงดงาม
ความฝันที่ไม่อาจเอ่ยเป็นประโยคใด..ใด เพราะมีความผูกพันธ์
ความฝันที่อาจปล่อยให้หลุดลอย..ไปไกล..เมื่อพบว่า เป็นประสบการณ์ที่มีค่า
ความฝันที่ตื่นขึ้นมา..ก็พบว่า ยังหายใจอยู่..
ความฝันที่บอกกับเราว่า...นี่ คือสิ่งที่พระเจ้าต้องการให้เรารู้จัก ต้องการให้เราประสพ และต้องการพิสูจน์เรา..
ความฝัน...มากมาย...เจ็บบ้าง..ปวดบ้าง..ทรมานสุดแสนสาหัส..แต่ได้รสชาด
ความฝัน..ที่จับได้...แตะได้...
แต่ทุกอย่างจะมีค่าอะไร...หากคนฝัน..ไม่เข้าใจว่า...ความฝัน...อยู่กับเราตลอดเวลา
ความฝัน..ที่สอนให้เรารู้ว่า..ก้าวต่อไป..จะก้าวข้างไหน...ถึงจะถึงจุดหมาย
แน่นอน กว่าจะถึงจุดหมาย บนเส้นทางที่ขรุขระ และมีแขวกหนาม ปลายทางเส้นชัย..อาจจะสวยงามก็ได้
แต่...วันนี้ หากคุณไม่มีความฝัน..นั้น..คุณคือคนที่ตายแล้ว..
เส้นทางที่อ้างว้าง..เส้นเดิม.ๆ ที่คุณเคยก้าว...คุณกล้าที่จะก้าวอีกหรือเปล่า..
วันนี้..คุณกล้าที่จะยิ้ม...และเดินเข้าไปตรงจุดเดิมไหม?...
หากคุณกล้า....นั่นคือ..ใจคุณแกร่งพอแล้ว...
ยิ้มเถิด...ยิ้มและเผชิญ...ยิ้มแล้วสู้...
จากอร...(สายลมตะวันออก)