กางเกงที่หายไปของคุณลุง.......ซุปเปอร์แมน

เราจะดูแลผู้พิการให้ดีที่สุด เพื่อสร้างโอกาสให้ทุกคนสามารถกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขดั่งเดิม

กางเกงที่หายไปของคุณลุง.......ซุปเปอร์แมน

ท่ามกลางแดดที่ร้อนจัด ราวกับจะแผดเผาร่างกายให้มอดไหม้ไป  ในช่วงบ่ายวันพฤหัสบดี ของเดือนเมษายน   ฉันซึ่งเป็นพยาบาลวิชาชีพและทีมเยี่ยมบ้านผู้พิการ อันประกอบไปด้วยนักกายภาพบำบัด  นักหัตถบำบัด  ลูกจ้างกรมอนามัยและพนักงานขับรถ  กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้าน เพื่อปฏิบัติภารกิจที่สำคัญ นั่นคือการเยี่ยมบ้านผู้พิการด้านการเคลื่อนไหว  ซึ่งเป็นงานที่พวกเราคุ้นเคยดี  เนื่องจากทำอยู่เป็นประจำ

บ้านที่จะเข้าไปเยี่ยมอยู่ห่างจากถนนที่ต้องจอดรถยนต์ทิ้งไว้ประมาณ  70 เมตร เป็นบ้านไม้ชั้นเดียว   เมื่อทีมของเราเดินเข้าไปถึงบ้านผู้ป่วย  สิ่งแรกที่ทำให้พวกเราตกใจ ผงะแทบจะวิ่งออกมาจากบ้านนี้ก็คือ   เราพบชายสูงอายุ นั่งขัดสมาธิไม่สวมกางเกง    ผมยาว สีดอกเลาแซมให้เห็นมากว่าสีดำ  หนวดเครายาวรุงรัง ราวกับว่าไม่ได้รับการตัดผมและโกนหนวดมาเป็นเวลานานแล้ว  

เมื่อเข้าไปในบ้าน  พี่ผู้ชายในทีมของเรา  รีบเอาผ้าไปคลุมขาคุณลุง เพื่อที่เราจะได้เข้าไปพูดคุยกับคุณลุงได้ โดยที่ลุงไม่อาย  สิ่งที่เราได้รับจากเจ้าของบ้านก็คือการยกมือไหว้และคำทักทายว่า “สวัสดีครับหมอ”   พวกเรารับไหว้แล้วเข้าไปจับมือของคุณลุง  พร้อมกับถามถึงสารทุกข์สุกดิบว่า เป็นอย่างไรบ้าง คำพูดที่เราถามคุณลุงด้วยความห่วงใยนั้น ทำให้น้ำตาของคุณลุงไหลพรากและปล่อยเสียงโฮออกมาอย่างดังว่า  เดินไม่ได้มาประมาณ 1 ปี   นุ่งกางเกงก็ไม่ได้เนื่องจากข้อเข่าติด เหยียดขาออกก็ไม่ได้ ทำให้นั่งขัดสมาธิได้ท่าเดียว   คำพูดที่แสดงถึงความทุกข์ใจพรั่งพรูออกมาจากปากของคุณลุง ฉันฟังแล้ว รู้สึกสงสารและรับรู้ถึงความทรมานมาเป็นแรมปีแล้วของคุณลุง 

  หลังจากได้พูดคุยเสร็จ  ทีมเราช่วยกันตรวจร่างกายของคุณลุงและพบว่ามีการติดของข้อไหล่  ข้อเข่าทั้งสองข้าง  จำเป็นต้องมีการทำกายภาพบำบัดเพื่อฟื้นฟูสภาพให้กลับมาดังเดิม   จึงพูดคุยกับญาติถึงการวางแผนฟื้นฟูสภาพให้คุณลุงและนัดหมายในครั้งต่อไป   ทีมเราได้เข้าไปทำการฟื้นฟูสภาพให้ลุงอีกประมาณ 10 ครั้ง โดยนำการทำกายภาพบำบัดโดยใช้อุปกรณ์ที่ดัดแปลงเอง ผสมผสานกับการนวดประคบของแพทย์แผนไทย มาใช้ในการฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง   การดูแลเอาใจใส่ที่ดีจากญาติ ทำให้คุณลุงมีกำลังใจที่จะฝึกเดินและทำกายภาพบำบัดอย่างขยันขันแข็ง

1 เดือนเศษผ่านไป   ทีมของเราได้กลับไปเยี่ยมคุณลุงที่บ้านอีกครั้ง  คราวนี้เราได้พบกับรอยยิ้มที่เบิกกว้าง  แววตาที่เปล่งประกายแห่งความสุข   และวันนี้.....คุณลุงนุ่งกางเกงได้แล้วพร้อมกับเดินเกาะราวไม้ไผ่ให้พวกเราดูอีกด้วย

วันนั้นทีมของเราทุกคน  รู้สึกอิ่มเอิบใจและมีความสุข   ที่การดูแลของเรา     ทำให้คุณลุงผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยสิ้นหวัง  ไม่สามารถนุ่งกางเกงได้ต้องทุกข์ทรมานนานเป็นแรมปี   สามารถกลับมาเดินและใช้ชีวิตได้ตามปกติดั่งที่เคยเป็น

 ทุกครั้งที่พวกเราได้ไปเยี่ยมบ้านผู้พิการ  ก็อดที่จะนึกถึงคุณลุงซุปเปอร์แมน ที่ตามหากางเกงที่หายไปเจอแล้ว    ทำให้พวกเราได้เห็นคุณค่าของงานที่เราทำและตั้งปณิธานไว้ในใจเสมอว่าเราจะดูแลผู้พิการให้ดีที่สุด  เพื่อสร้างโอกาสให้ทุกคนสามารถกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขดั่งเดิม

 

                                                                                    สุกัญญา  ธีระวรรณ

พยาบาลชำนาญการ

งานผู้พิการ

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ร้าน SHA ที่บางกระทุ่ม



ความเห็น (6)

ชื่นชมทีมงานมากๆ เลยค่ะ

khunpas
IP: xxx.172.94.238
เขียนเมื่อ 

ขอเป็นกำลังใจให้ สำหรับความตั้งใจในการดูแลประชาชนดุจญาติมิตร หนึ่งคนฟื้นคือทุนมนุษย์ที่จะช่วยกันพัฒนาต่อไป

j063
IP: xxx.147.40.171
เขียนเมื่อ 

ขอบคุณแทนคุณลุงและชาวบ้านที่กำลังรอความช่วยเหลือจากผู้ทำงานด้วยใจอาทรค่ะ

rujaree
IP: xxx.19.23.46
เขียนเมื่อ 

ขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจ เราจะเดินบนถนนสายนี้ไปด้วยกัน

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะ
  • แวะมาให้กำลังใจค่ะ
  • ชื่นชมทีมงานทุกท่านค่ะ
สมพร
IP: xxx.172.106.151
เขียนเมื่อ 

ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ ถ้าชาวสาธารณสุขทุกคนทุ่มเทและมุ่งมั่นทำงานด้วยจิตของความเป็นมนุษย์อีกหน่อยผู้ทุกข์ยากก็จะลดลง