มันแยกไม่ออก
เหมือนโดนหมัดแย๊บตรงเข้าหน้า รู้สึกเจ็บลึกตรงเบ้าตา
ขณะนี้ เซไปเซมา คล้ายคนเมาสุรา แต่ไม่เหมือนทั้งหมด
กลิ่นตดของเซลล์แมนขายน้ำหอม เหม็นจนน่าชวนพิศวง
เราไม่รู้ขณะนี้อะไรคือความมั่นคง
ระหว่าง คนสองคน สามคน สี่คน ห้าคน
ล้วนไม่มีอะไรแน่นอน ในเมื่อยังมีชีวิต หัวใจยังเต้น ตุบ ตุบ
ไม่มีวันหยุด
เราพยายามทำสมาธิเพื่อจะสัมผัสถึงระบบ ที่หัวสมองเราทำงาน
มันเต็มไปด้วย ข้อมูล
ข้อมูลที่ไม่ใช่ได้มาจากการศึกษา หรือ แสวงหา
แต่เป็นข้อมูลที่เราสร้างมันขึ้นมา
เพื่อให้เราเกิดการฟุ้งซ่านและเพ้อฝัน
คิดมากไปต่างๆนาๆ ว่าอะไรเป็นอะไร สิ่งไหนมันคืออะไร
ทั้งๆที่ ทุกอย่างนั้นล้วน สงบนิ่ง
สมองของเราเองที่คิดเกินเลย ไปจากสิ่งเหล่านั้น
ผลกระทบก็คือ เรากลายเป็นคนคิดมาก
คิดในสิ่งที่ไม่แน่ใจว่ามันเกิดขึ้นจริงรึเปล่า
ขณะนี้ อาการเราดีขึ้น ความมึนจากหมัดแย๊บในตอนนั้นเริ่ม
เรียกสติเรากลับคืนมา
สติของเราขณะนี้ ล่วงเกินถึงผู้เป็นศาสดา
'ศาสดา คิดมากบ้างไหม หรือ สงบนิ่งขนาดไหน'
รู้อยู่แล้ว ว่าไม่มีคำตอบ
ไม่เป็นไร
ในเมื่อสติกลับมาแล้ว
จนในขณะนี้
รอคอยหมัดแย๊บหมัดใหม่ อาจจะหลบได้ หรืออาจจะโดนอีก
แต่สัญญาว่าจะไม่น๊อคเอาท์
รอโอกาสฮุคขวากลับไปให้ได้ เสยเข้าที่คาง
ให้เหมือดกันไปข้างนึงเลย
แต่ขณะนี้ตดของเซลล์แมนขายน้ำหอม ยังไม่จางเสียที
หรืออันที่จริง
คือ กลิ่นน้ำหอม กันแน่!!
ณ วันที่ ๑๘-๐๙-๐๙
เวลา ๒๑.๕๒ น.
