เรียนรู้การรำ"เต้ย"

         วงโปงลางเป็นวงที่รวมเอาเครื่องดนตรีทางภาคอีสานมารวมกันไว้ในวงเดียวกัน ซึ่งมี จังหวะ ท่วงทำนอง ลีลา และสีสัน ของเพลงที่แตกต่างกันออกไปจากวงดนตรีชนิดอื่น ๆ โดยมีสัญลักษณ์โปงลางเป็นเอกลักษณ์ แถบภาคอีสานมีการเรียนการสอนดนตรีโปงลางกันเกือบทุกจังหวัด กลุ่มเพลงที่ใช้นำการแสดงวงโปงลาง สามารถแบ่งเพลงออกเป็น 3 กลุ่ม ดังนี้
         1. กลุ่มเพลงจังหวะช้า เป็นเพลงที่ไพเราะ แต่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยเป็นส่วนมาก เช่น ลายโปงลาง
         2. กลุ่มเพลงจังหวะปานกลาง เป็นเพลงที่มีจังหวะกระชับขึ้นมาอีกจังหวะหนึ่ง แต่จะไม่เร็วมากนัก เช่น เต้ยหรือเซิ้ง
         3. กลุ่มเพลงจังหวะเร็ว เป็นเพลงที่มีจังหวะ สนุกสนาน คึกคัก กระชับและรวดเร็ว เช่น ลูกทุ่งหรือหมอลำต่างๆ
          เมื่อวันที่ 5 กันยายน 2552 ในงาน “แพทย์สาดสี” ข้าพเจ้ามีโอกาสรำในวงโปงลาง ในเพลงเต้ยลา ซึ่งจะประกอบด้วยเต้ยโขงกับเต้ยพม่า การแสดงชุดนี้มีนางรำทั้งหมด 7 คน หัวใจหลักของการแสดงคือ ต้องการออกมาบอกลาและยุติการแสดง
         เนื่องจากเวลาในการฝึกซ้อมมีจำกัด(มาก)การที่จะประดิษฐ์คิดท่ารำขึ้นเองนั้น อาจจะทำให้ไม่ทันวันแสดง จึงจำเป็นต้องให้รุ่นพี่จากคณะศิลปกรรมมาช่วยฝึกซ้อมให้ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม รุ่นพี่ก็ไม่ค่อยมีเวลา ดังนั้น ส่วนใหญ่เราจึงต้องฝึกซ้อมกันเองประกอบกับข้าพเจ้ามีทักษะการรำไม่มากนัก ข้าพเจ้าต้องจึงพยายามเรียนรู้(ด้วยตนเอง) มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการจดจำท่ารำให้ได้ก่อน แล้วทำความเข้าใจกับจังหวะของเพลง พยายามจับจังหวะเพลงให้ได้อย่างแม่นยำ จากนั้นก็ฝึกรำ, ฝึกการซอยเท้า, ฝึกลีลาท่าทางให้มีความสวยงามและเข้ากับจังหวะเพลงที่ค่อนข้างเร็วและกระชับ เช่น การส่ายศีรษะ การส่ายเอวฯลฯ
         จากการมีความพยายามในการเรียนรู้ประกอบกับการหมั่นฝึกซ้อม ทำให้เมื่อถึงวันแสดง ข้าพเจ้ามีความพร้อมและความมั่นใจ แม้ว่าในขณะที่แสดงนั้นข้าพเจ้าจะรู้สึกตื่นเต้นบ้าง แต่ข้าพเจ้าก็พอใจกับการแสดงที่ออกมา อีกทั้งประสบการณ์นี้ยังเป็นการพัฒนาทักษะการคิดอย่างเป็นระบบ,การเรียนรู้ด้วยตนเอง,การมีสมาธิ,การมีระเบียบ,การเรียนรู้วิธีร่วมงานกับผู้อื่น,การกล้าแสดงออก  ฯลฯ

          ข้อคิดที่ได้จากประสบการณ์
          -การที่มีความพยายามที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้น ทำให้เกิดการเรียนรู้ที่จะพัฒนาทักษะของเราให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
          -ศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านอีสาน เช่น วงโปงลาง นั้น จัดเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่มีความละเอียดอ่อน งดงาม และมีคุณค่า เป็นสิ่งที่ควรเผยแพร่แก่สาธารณะชน เพื่ออนุรักษ์และดำรงรักษาไว้ให้เป็นสมบัติของคนไทยต่อไป