วันนี้ผู้ป่วยชายไทย โทรมาบอกว่า อ่อนเพลียไม่มีแรง รับประทานอาหารไม่ได้ ทำอย่างไรดี ผู้ป่วยรายนี้รักษาด้วยยาต้านไวรัสเอดส์ มา 6 เดือน แต่อาการไม่ดีขึ้น ทั้งๆที่อาการน่าจะดีขึ้นแล้ว ผู้ป่วยอยากดีขึ้นจึงรับประทานยาได้อย่างสม่ำเสมอ ตรงเวลา และต่อเนื่องทุกวัน ผู้ป่วยอยากทำงานได้ตามปกติ ดิฉันเคยออกไปเยี่ยมบ้าน รอบบ้านบรรยากาศดีมากรายล้อมไปด้วยบ่อปลาและบ่อกุ้ง ฐานะทางเศรษฐกิจค่อนข้างดี มีที่ทางเป็นของตัวเอง ภรรยาทำงานแทนและคอยดูแลสุขภาพผู้ป่วย โชคดีภรรยาไม่ติดเชื้อ แต่ผู้ป่วยมีบุคลิกแปลกๆ ไม่ค่อยฟังคำแนะนำการปฏิบัติตัว ขณะทำกลุ่มก็ไม่อยากร่วมกิจกรรม เดินเข้าเดินออกจากห้องบ่อย ๆ ผู้ป่วยเคยบอกว่าไม่อยากสุงสิงกับใครและก็รู้ตัวตัวดีว่า “ผมเป็นคนปากไม่ดี ไปที่ไหนก็บ่อนแตกที่นั่น” ดิฉันและเพื่อน ๆ สมาชิกที่มาร่วมทำกลุ่มก็รู้สึกอย่างนั้น ก็ขำ ๆ ดี ไม่ได้ถือสาอะไรแต่ก็ยังดีที่เวลามีอาการยังโทรมาปรึกษาดิฉัน เบื้องต้นแนะนำดูแลสุขอนามัยในช่องปาก แปรงฟันและลิ้นให้สะอาด รับประทานอาหารที่ชอบ สุกและสะอาด รับประทานทีละน้อย ๆ แต่บ่อยครั้ง และ7 ก.ย.52 plan เจาะ Viral load เพื่อดูว่าการรักษาด้วยยาต้านไวรัสได้ผลหรือไม่
ผู้ป่วยขาดสมาธิในการรับฟังสิ่งต่างๆ เวลาให้พูดก็ออกนอกเรื่อง ดิฉันยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรกับบุคลิกแปลก ๆ ของเขาดี ใครมีไอเดียดี ๆ ช่วยแนะนำด้วยค่ะ
บางทีช่วงนี้เขาอาจจะอยากพูดมากกว่าฟังก็ได้นะคะคุณอ๋อย
ยกตัวอย่างถ้าแหม่มเกิดเป็นขึ้นมา คงมีเรื่องที่อยากเล่าอยากพูดอยากคุยอยากบอก
ก่อนที่ตัวเองจะเป็นอะไรไปอีกเยอะเลยค่ะ ชวนเขามานั่งคุย ลองฟังเค้าให้เยอะก่อนดีมั้ยคะ
บางทีภาวะที่เขาเป็นอยู่ก็อาจทำให้เขามีอารมณ์ที่เก็บกด หรือ ขวางโลกไปเฉย ๆ ก็ได้
คนเราบางครั้งถ้าได้พูดมาก ๆ ได้ระบายอะไรออกไปให้หมดหัวใจ
พอถึงช่วงเวลานึง .. จะเป็นช่วงเวลาที่ได้คิดได้ทบทวนและตัดสินใจของเขาเองค่ะ
ว่าเขาควรจะดูแลตัวเองเพื่อคนที่เขารักและเป็นห่วงเขาได้แค่ไหน
แก้ที่เขาไม่ได้ ก็ลองแก้ที่เรานะคะ ;) สู้ ๆ ค่ะ
ขอบคุณคะคุณแม่เจ้าแพลน ที่แลกเปลี่ยน
เขาอาจจะมีบางสิ่งที่อยู่ในใจที่รอจังหวะเวลาและใครสักคนที่รับฟัง แล้วจะลองทำตามคำแนะนำนะคะ