ใบไม้...ความรัก ความรักเหมือนใบไม้ เมื่อใบไม้ร่วง... เราทำอย่างไรกับใบไม้ที่ร่วงไปแล้ว เราลองกลับปรับเปลี่ยนคำถามใหม่... ว่าเมื่อความรักหล่นร่วงลงไป เรา "กวาด" มันด้วยอะไร หลายคนเดินกวาดอย่างไร้สติ มันจึงมิได้เป็นการกวาดเพื่อให้จิตใจสะอาด หากแต่เป็นเพียงการยื้อเวลาเจ็บปวด ด้วยการกวาดใบไม้ไปกองสุมรุมอยู่อีกฝั่งฟาก และเมื่อลมพัดหวนกลับมา ใบไม้ย่อมปลิวเคว้งคว้างพร้อมฝุ่นผงอีกครั้ง... การกวาด...จึงมิใช่ "การกวาดเพื่อกอง" แต่ต้อง "กวาดกรอง" ที่ใจให้ใสสะอาด หลายคนมัวแต่เสียดายใบไม้ใบเดียวที่หลุดลอยไปจากชีวิต แต่กลับไม่คิดมองใบไม้มากมายในป่าใหญ่กว้าง เราทำให้ชีวิตเคว้งคว้าง ด้วยความอ้างว่างที่เราสร้างขึ้น เรามัวแต่กักขังชีวิต ไว้กับความคิดความหลัง เรามัวแต่เศร้าสร้อยกับความชิงชัง เลยไม่อาจละวางทุกความเศร้าในหัวใจ... จะหลุดมือกี่ใบ...ไม่ใช่ปัญหา ความรักไม่ใช่การออกตามหา..หรือเสาะแสวง ความรักไม่ใช่การทิ่งแทง แต่คือการแอบแฝงของสองหัวใจ และสุดท้าย..สิ่งที่เหนือกว่าความรัก ความรักที่เริ่มต้นจากตัวเอง ลองเปลี่ยนมาเป็นความรัก ความรักที่มอบให้คนอื่นนอกจากตัวเรา เราจะได้เข้าใจและรู้ว่า ความรักที่เกิดจากการให้นั้นยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใดใดทั้งสิ้น มันเป็นความรักที่อยู่เหนือการได้มาและการเสียไป มันมีแต่ความห่วงใยและปรารถนาดี สุดท้ายแล้ว ความรักคืออะไร อาจคือใบไม้ไหวเปลี่ยนสี อาจคือความวูบหนึ่งของสายลมพัดวี ที่ผ่านเข้ามาให้ความชุ่มชื่นแก่ชีวิต แต่สุดท้ายแล้ว.. วันหนึ่งมันก็ต้องปลิดปลดตัวเองลงจากขั้ว รักมากแค่ไหนย่อมหวั่นกลัว วันที่หมอกหมองมัวต้องห่มคลุมชีวิต ความรักพ่วงพามากับความพลัดพราก เป็นความลำบากที่ยากแก่การยอมรับ แต่แล้วใจต้องยอมปรับ และรับให้ได้กับความเป็นจริง ใบไม้ใบเดียวในมือ ทำให้เกิดหนึ่งคำถาม.. ว่าเรารักกันมากแค่ไหน มองและเห็นความเป็นไป รักจะอยู่เหนือความตายชั่วนิรันดร์
หวังว่าคุณจะทำในสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อตัวคุณเอง และกับอีกคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวเข้ามาในชีวิตของคุณ