เรื่องสั้นเหนือการเวลา
                
 วิเคราะห์ซีไรท์เรื่อง "เวลา" 

ความนำ

นวนิยายเรื่อง เวลา ได้รับรางวัลซีไรท์ ปี ๒๕๓๗ แต่งโดย ชาติ กอบจิตติ

มีจำนวนทั้งหมด ๒๓๒ หน้า เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับมิติของเวลาซึ่งสื่อออกมาในรูปแบบ

ของละครเวทีโดยที่ใช้ตัวละครหลักคือ ผู้กำกับภาพยนตร์ไปดูละครเวทีเรื่อง "เวลา"

ซึ่งว่ากันว่าเป็นละครเวทีที่น่าเบื่อที่สุดแห่งปีเป็นเรื่องที่แสดงให้เห็นถึงความเป็นอยู่ของคนชราใน

สถานสงเคราะห์คนชราแห่งหนึ่ง โดยใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่ง คือ .ผม. เป็นผู้เล่า

โดยละครเวทีเรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงชีวิตประจำวันของคนชราที่อาศัยอยู่ในสถานสงเคราะห์

สลับกับย้อนเล่าไปถึงภูมิหลังของแต่ละคนไปด้วย และมีเสียงชายแก่คนหนึ่ง

ที่ถูกญาติพี่น้องโกงทรัพย์สมบัติไปหมดจนกลายเป็นบ้าตะโกนออกมาเป็นระยะๆว่า "ไม่มีอะไร"

ซึ่งในเรื่องนี้ ผู้เขียนได้ใช้เทคนิคหลากหลายในการดำเนินเรื่อง ทั้งการเล่าไปตามธรรมดา

ทั้งที่เป็นความคิดของผู้กำกับภาพยนตร์ที่ไปดูละครเวที และทั้งการเอาเรื่องละครเวทีเรื่องนี้ไปทำ

เป็นภาพยนตร์ โดยใช้มิติในการเล่าคือให้เราเข้าไปอยู่ในความคิดของผู้กำกับละครเวทีนั้นเอง

จะเห็นได้ว่าผู้เขียนได้ใช้มิติหลายมิติในการนำเสนอเรื่องราวที่ดูเผินๆ อาจจะดูเหมือนกับว่าเป็นแค่

เรื่องธรรมดา แต่ถ้ามองอย่างลึกๆ ลงแล้ว ผู้เขียนได้แฝงปรัชญา และหลักธรรมคำสอน

ของพระพุทธเจ้าไว้ได้อย่างแนบเนียน นวนิยายเรื่องนี้จึงเป็นการสื่อเรื่องราวที่แสนธรรมดาทั้งๆที่

ความจริงไม่ธรรมดาออกมาได้อย่างน่าสนใจและสมบูรณ์แบบเป็นอย่างยิ่ง ในเรื่องนี้มีหลายตอนที่

ทำให้ผู้กำกับภาพยนตร์นึกกลับเห็นถึงความผิดพลาดในอดีตของตนเอง อย่างเช่นในตอนที่ลูกเขา

เสียไป แต่เขาติดถ่ายภาพยนตร์อยู่ ซึ่งเขาก็เห็นแก่คนส่วนมากจึงไม่ได้ไปทำหน้าที่พ่อที่ดีได้

ในเรื่องนี้ ตัวของผู้กำกับภาพยนตร์ที่ไปชมละครเวทีนั้นก็ยังไม่เข้าใจดีเพราะเขาก็ได้แต่นั่งดูละคร

เท่านั้น แต่ในส่วนของผู้อ่านจะรู้ได้อย่างลึกซึ้งและถ่องแท้ เพราะผู้อ่านจะได้รับรู้เรื่องราวจากทุกๆ

มุมมองของตัวละครในเรื่อง ดังนั้นในบางเรื่องที่ตัวละครในเรื่องไม่เข้าใจ เราก็จะได้เข้าใจ นวนิยาย

เรื่องนี้ทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนภาพของ "เวลาและชีวิต" ได้เป็นอย่างดี ซึ่งมันก็จะทำให้เราเกิด

ความระมัดระวังตัวในการใช้ชีวิตมากยิ่งขึ้น รวมถึงทำให้เรารู้ซึ้งถึงคำๆนี้ได้เป็นอย่างดีมาก คำๆนี้ก็

คือ "ไม่มีอะไร" ซึ่งหมายความว่า เราไม่มีอะไรเลยจริงๆ
                                                             
                                                             (ขอขอบคุณ"คุณด้วยรักจากใจ")ที่มาwww.google.com